ذَوَاتَا أَفْنَانٍ

מִסְפַּ֣ר צְ֭עָדַי אַגִּידֶ֑נּוּ כְּמוֹ־ נָ֝גִ֗יד אֲקָרֲבֶֽנּוּ׃

אַנְשֵׁ֣י מִכְמָ֔ס מֵאָ֖ה וְעֶשְׂרִ֥ים וּשְׁנָֽיִם׃

הֲלֹא־ אֹ֭זֶן מִלִּ֣ין תִּבְחָ֑ן וְ֝חֵ֗ךְ אֹ֣כֶל יִטְעַם־ לֽוֹ׃

οὐ μὲν Τυδέϊ γʼ ὧδε φίλον πτωσκαζέμεν ἦεν,

Ἄργεος ἐξαγαγόντες ὀπυιέμεν, εἴ κε σὺν ἄμμιν

ὣς Αἴας περὶ Πατρόκλῳ ἥρωϊ βεβήκει.

τῶν μνῆσαι καὶ ἄμυνον Ὀλύμπιε νηλεὲς ἦμαρ,

ἂν δʼ ἴσχων τελαμῶνα κελαινεφὲς αἷμʼ ἀπομόργνυ.

κηδεμόνες δὲ παρʼ αὖθι μένον καὶ νήεον ὕλην,

uta dviSo martyasya

כִּֽי־ חַיִּ֣ים הֵ֭ם לְמֹצְאֵיהֶ֑ם וּֽלְכָל־ בְּשָׂר֥וֹ מַרְפֵּֽא׃

χρεὼ βουλῆς ἐμὲ καὶ σὲ διοτρεφὲς ὦ Μενέλαε

ἐκτελέει, ὅσα πού νυν ἐέλπεται· ἀλλά μιν οἴω