مِنْ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ كَانَ عَالِيًا مِنَ الْمُسْرِفِينَ

سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى عَمَّا يَقُولُونَ عُلُوًّا كَبِيرًا

قَالَ رَبِّ انْصُرْنِي عَلَى الْقَوْمِ الْمُفْسِدِينَ

هُوَ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ

وَلَا يَحُضُّ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ

لَا تَرَى فِيهَا عِوَجًا وَلَا أَمْتًا

وَلَا يَحُضُّ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ

καὶ χόλος, ὅς τʼ ἐφέηκε πολύφρονά περ χαλεπῆναι,

ajanayo maruto vakSaNaabhyo diva aa vakSaNaabhyaH

εἰδὼς παντοίους τε δόλους καὶ μήδεα πυκνά.

ὅν πέρ φασι θεᾶς ἐξέμμεναι· ἀλλʼ ὅδε λίην

κείμενον· ἦ κέ μοι αἰνὸν ἀπὸ πραπίδων ἄχος ἔλθοι·

ῥινοῖσιν πυκινήν, πολλὸς δʼ ἐπελήλατο χαλκός·

καί τέ με νεικείεσκον· ἐγὼ δʼ οὐκ αἴτιός εἰμι,

דָּ֚ן יוֹסֵ֣ף וּבִנְיָמִ֔ן נַפְתָּלִ֖י גָּ֥ד וְאָשֵֽׁר׃

μή πως καὶ Κρονίδης κεχολώσεται, αἴ κεν Ἀχιλλεὺς

וְיָדְע֥וּ תֹֽעֵי־ ר֖וּחַ בִּינָ֑ה וְרוֹגְנִ֖ים יִלְמְדוּ־ לֶֽקַח׃

ἀμφὶ μάλα φράζεσθε φίλοι· κέλομαι γὰρ ἔγωγε

לְֽקַח־ בִּ֭גְדוֹ כִּי־ עָ֣רַב זָ֑ר וּבְעַ֖ד נכרים נָכְרִיָּ֣ה חַבְלֵֽהוּ׃

וַיֹּאמְר֖וּ אִ֣ישׁ אֶל־ אָחִ֑יו הִנֵּ֗ה בַּ֛עַל הַחֲלֹמ֥וֹת הַלָּזֶ֖ה בָּֽא׃

כִּי־ רָ֣ם יְ֭הוָה וְשָׁפָ֣ל יִרְאֶ֑ה וְ֝גָבֹ֗הַּ מִמֶּרְחָ֥ק יְיֵדָֽע׃

וַיִּ֥בֶן מֹשֶׁ֖ה מִזְבֵּ֑חַ וַיִּקְרָ֥א שְׁמ֖וֹ יְהוָ֥ה ׀ נִסִּֽי׃

διὸ παρακαλῶ ὑμᾶς κυρῶσαι εἰς αὐτὸν ἀγάπην·