فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ

وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ

وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍ

תִּרְמְסֶ֖נָּה רָ֑גֶל רַגְלֵ֥י עָנִ֖י פַּעֲמֵ֥י דַלִּֽים׃

εἴ πέρ μοι καὶ μοῖρα Διὸς πληγέντι κεραυνῷ

αἰχμὴ χαλκείη· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε,

χειρῶν δʼ ἁψάσθην· ὃ δὲ δακρύσας ἔπος ηὔδα·

vRtrahaa somapiitaye

χερσὶν Ἀχιλλῆος λάβε γούνατα καὶ κύσε χεῖρας

raasva ratnaani daashuSe

רְאוּבֵ֣ן שִׁמְע֔וֹן לֵוִ֖י וִיהוּדָֽה׃

πολλὰ δʼ ἐν ἀφνειοῦ πατρὸς κειμήλια κεῖται

τοὔνεκʼ ἄρʼ ἄλγεʼ ἔδωκεν ἑκηβόλος ἠδʼ ἔτι δώσει·

kadaa no gavye ashvye vasau dadhaH

κούρην Βρισῆος τήν μοι δόσαν υἷες Ἀχαιῶν.

וַיֵּצֵ֥א יַעֲקֹ֖ב מִבְּאֵ֣ר שָׁ֑בַע וַיֵּ֖לֶךְ חָרָֽנָה׃

χωσαμένη ὅ οἱ οὔ τι θαλύσια γουνῷ ἀλωῆς

naapa dasyanti dhenavaH

כִּ֤י חֹ֣ק לְיִשְׂרָאֵ֣ל ה֑וּא מִ֝שְׁפָּ֗ט לֵאלֹהֵ֥י יַעֲקֹֽב׃

σύγχεας Ἀργείων, αὐτοῖσι δὲ φύζαν ἐνῶρσας.

ἐλθεῖν εἰς Ἀχιλῆα πόδας ταχύν· οὐδέ μιν οἴω

ἠέ μιν ἐκ θανάτοιο σαώσομεν, ἦέ μιν ἤδη

הִתְאַחֲדִ֥י הֵימִ֖נִי הָשִׂ֣ימִי הַשְׂמִ֑ילִי אָ֖נָה פָּנַ֥יִךְ מֻעָדֽוֹת׃

aa no bhara dakSiNenaabhi savyena pra mRsha