كُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِيئًا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ

كُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِيئًا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ

وَلَا تُخْزِنِي يَوْمَ يُبْعَثُونَ

وَجَعَلْنَا لَكُمْ فِيهَا مَعَايِشَ وَمَنْ لَسْتُمْ لَهُ بِرَازِقِينَ

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَى أَهْلِهِ يَتَمَطَّى

devaaviir aghashaMsahaa

devaaviir aghashaMsahaa

εἴα μάρνασθαι κεχολωμένος Ἀτρεΐωνι.

Ζηνὸς ἐριγδούπου πρόμος ἵσταται ὧδε μενοινῶν.

אֱ‍ֽלֹהַ֗י בְּךָ֣ בָ֭טַחְתִּי אַל־ אֵב֑וֹשָׁה אַל־ יַֽעַלְצ֖וּ אֹיְבַ֣י לִֽי׃

agne ni Satsi namasaadhi barhiSi

νῦν δʼ ἐπεὶ οὖν Πάτροκλε σεῦ ὕστερος εἶμʼ ὑπὸ γαῖαν,

וַיֹּ֙אמֶר֙ אַבְרָהָ֔ם אֱלֹהִ֞ים יִרְאֶה־ לּ֥וֹ הַשֶּׂ֛ה לְעֹלָ֖ה בְּנִ֑י וַיֵּלְכ֥וּ שְׁנֵיהֶ֖ם יַחְדָּֽו׃

γιγνομένῳ ἐπένησε λίνῳ, ὅτε μιν τέκον αὐτή,

μᾶλλον δὲ στίχες ἄρθεν, ἐπεὶ βασιλῆος ἄκουσαν.

ἦλθεν Ἄρῃ ἐπίκουρος ἐμῷ μένει ἀντιόωσα·

עֲשָׂה־ אֵ֥ל אֲחִֽי־ יוֹאָ֖ב בַּשְּׁלֹשִׁ֑ים אֶלְחָנָ֥ן בֶּן־ דֹּד֖וֹ בֵּ֥ית לָֽחֶם׃

πρῶτα μὲν ἐν πεδίῳ πῦρ δαίετο, καῖε δὲ νεκροὺς

τοὺς ἕλεν· οἳ δʼ ἄλλοι φύγαδε μνώοντο ἕκαστος.

וְאַתָּה־ ה֑וּא וּ֝שְׁנוֹתֶ֗יךָ לֹ֣א יִתָּֽמּוּ׃

τοὺς δὲ ἰδὼν γήθησεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων,

devaaviir aghashaMsahaa

And when he had thus spoken, he dismissed the assembly.

ὡς δʼ ὅτʼ ἂν ἐκ πόντοιο σέλας ναύτῃσι φανήῃ