إِنِّي إِذًا لَفِي ضَلَالٍ مُبِينٍ

قَالَ أَلَمْ أَقُلْ إِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيعَ مَعِيَ صَبْرًا

إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ

فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَكُلًّا جَعَلْنَا نَبِيًّا

pibaa tv a\sya girvaNaH sutasya puurvapaa iva

Αἰνείω ἕταρον μεγαθύμου Δηϊκόωντα

εἰ δʼ ἄγε τοὺς ἂν ἐγὼ ἐπιόψομαι οἳ δὲ πιθέσθων.

Σκῦρον ἑλὼν αἰπεῖαν Ἐνυῆος πτολίεθρον.

tvaam ugram avase carSaNiisahaM raajan deveSu huumahe

οὐδʼ ἐθέλουσι μάχεσθαι ἐπὶ πρυμνῇσι νέεσσι.

מִי־ זֶ֖ה כַּיְאֹ֣ר יַֽעֲלֶ֑ה כַּנְּהָר֕וֹת יִֽתְגָּעֲשׁ֖וּ מֵימָֽיו׃

Φυλεΐδης τε Μέγης Ἀμφίων τε Δρακίος τε,

tvayaa jeSma hitaM dhanam

וַיִּסַּ֣ע וַיֵּ֔לֶךְ וַיָּ֖שָׁב סַנְחֵרִ֣יב מֶֽלֶךְ־ אַשּׁ֑וּר וַיֵּ֖שֶׁב בְּנִֽינְוֵֽה׃

καί νύ κεν αὐτῆμαρ πόλιν ἔπραθον, εἰ μὴ Ἀπόλλων

Τυδεΐδης τε μενεπτόλεμος καὶ δῖος Ὀδυσσεὺς

sa naH someSu somapaaH suteSu shavasas pate

agne kavir vedhaa asi hotaa paavaka yakSyaH

אֵי־ זֶ֣ה הַ֭דֶּרֶךְ יֵחָ֣לֶק א֑וֹר יָפֵ֖ץ קָדִ֣ים עֲלֵי־ אָֽרֶץ׃

αὐερύοντα παρʼ ὦμον, ὅθι κληῒς ἀποέργει

וַיִּסַּ֣ע וַיֵּ֔לֶךְ וַיָּ֖שָׁב סַנְחֵרִ֣יב מֶֽלֶךְ־ אַשּׁ֑וּר וַיֵּ֖שֶׁב בְּנִֽינְוֵֽה׃

πρὶν κατὰ Ἰλιόφι κλυτὰ τείχεα λαὸν ἐέλσαι

וַיִּֽחַר־ אַ֥ף יְהוָ֖ה בְּיִשְׂרָאֵ֑ל וַֽיִּתְּנֵ֞ם בְּיַ֣ד ׀ חֲזָאֵ֣ל מֶֽלֶךְ־ אֲרָ֗ם וּבְיַ֛ד בֶּן־ הֲדַ֥ד בֶּן־ חֲזָאֵ֖ל כָּל־ הַיָּמִֽים׃