قَالَ فَإِنَّا قَدْ فَتَنَّا قَوْمَكَ مِنْ بَعْدِكَ وَأَضَلَّهُمُ السَّامِرِيُّ

فَأَخَذَهُ اللَّهُ نَكَالَ الْآخِرَةِ وَالْأُولَى

رَبُّ الْمَشْرِقَيْنِ وَرَبُّ الْمَغْرِبَيْنِ

וַיִּשְׁלַ֨ח חִירָ֤ם בּֽ͏ָאֳנִי֙ אֶת־ עֲבָדָ֔יו אַנְשֵׁ֣י אֳנִיּ֔וֹת יֹדְעֵ֖י הַיָּ֑ם עִ֖ם עַבְדֵ֥י שְׁלֹמֹֽה׃

tayaa vardhasva suSTutaH

כָּל־ גּוֹיִ֤ם ׀ אֲשֶׁ֥ר עָשִׂ֗יתָ יָב֤וֹאוּ ׀ וְיִשְׁתַּחֲו֣וּ לְפָנֶ֣יךָ אֲדֹנָ֑י וִֽיכַבְּד֣וּ לִשְׁמֶֽךָ׃

Ἕκτορα Πριαμίδην, καὶ εἰ μάλα καρτερός ἐστιν.

I gave thee a king in mine anger, and took him away in my wrath.

shRNve viiro vindamaano vasuuni mahad devaanaam asuratvam ekam

טֽוֹב־ רָ֭שׁ הוֹלֵ֣ךְ בְּתֻמּ֑וֹ מֵעִקֵּ֥שׁ שְׂ֝פָתָ֗יו וְה֣וּא כְסִֽיל׃

devaM-devaM huvema vaajasaataye gRNanto devyaa dhiyaa

δεύοντο ψάμαθοι, δεύοντο δὲ τεύχεα φωτῶν

וַיַּשְׁכֵּ֥ם יְהוֹשֻׁ֖עַ בַּבֹּ֑קֶר וַיִּשְׂא֥וּ הַכֹּהֲנִ֖ים אֶת־ אֲר֥וֹן יְהוָֽה׃

yac citram apna uSaso vahantiijaanaaya shashamaanaaya bhadram

yad agne syaam ahaM tvaM tvaM vaa ghaa syaa aham

na taM tigmaM cana tyajo na draasad abhi taM guru

asyaajaraaso damaam aritraa arcaddhuumaaso agnayaH paavakaaH

וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ דָּוִ֔ד אֵ֥י מִזֶּ֖ה תָּב֑וֹא וַיֹּ֣אמֶר אֵלָ֔יו מִמַּחֲנֵ֥ה יִשְׂרָאֵ֖ל נִמְלָֽטְתִּי׃

τάων ἥν κʼ ἐθέλῃσθα φίλην ἀνάεδνον ἄγεσθαι