إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صَالِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ

فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَمَا سَمِعَهُ فَإِنَّمَا إِثْمُهُ عَلَى الَّذِينَ يُبَدِّلُونَهُ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَطَرًا فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُجْرِمِينَ

πλὴν οὐαὶ ὑμῖν τοῖς πλουσίοις, ὅτι ἀπέχετε τὴν παράκλησιν ὑμῶν.

aa mitraavaruNaa bhagam madhvaH pavanta uurmayaH

οὗ γάρ εἰσιν δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν.

שִׁמְעוּ־ זֹ֕את הַשֹּׁאֲפִ֖ים אֶבְי֑וֹן וְלַשְׁבִּ֖ית ענוי־ עֲנִיֵּי־ אָֽרֶץ׃

tad agne dyumnam aa bhara yat saasahat sadane kaM cid atriNam

And he withdrew himself into the wilderness, and prayed.

כִּ֣י דִ֭כִּיתָנוּ בִּמְק֣וֹם תַּנִּ֑ים וַתְּכַ֖ס עָלֵ֣ינוּ בְצַלְמָֽוֶת׃

וַיֵּצֵא֙ אַבְנֵ֣ר בֶּן־ נֵ֔ר וְעַבְדֵ֖י אִֽישׁ־ בֹּ֣שֶׁת בֶּן־ שָׁא֑וּל מִֽמַּחֲנַ֖יִם גִּבְעֽוֹנָה׃

Ἕκτορα δʼ, ὡς ἐνόησεν, ἕλε τρόμος· οὐδʼ ἄρʼ ἔτʼ ἔτλη

bRhadbhaano shavasaa vaajam ukthya\M dadhaasi daashuSe kave

וַתִּתֶּן־ ל֛וֹ אֶת־ בִּלְהָ֥ה שִׁפְחָתָ֖הּ לְאִשָּׁ֑ה וַיָּבֹ֥א אֵלֶ֖יהָ יַעֲקֹֽב׃

וְכָל־ בֶּ֣גֶד וְכָל־ ע֔וֹר אֲשֶׁר־ יִהְיֶ֥ה עָלָ֖יו שִׁכְבַת־ זָ֑רַע וְכֻבַּ֥ס בַּמַּ֖יִם וְטָמֵ֥א עַד־ הָעָֽרֶב׃

οὔτέ τεῳ σπένδεσκε θεῶν, ὅτε μὴ Διὶ πατρί.

graavaaNaH savitaa nu vo devaH suvatu dharmaNaa

וְאֵ֙לֶּה֙ יָצְא֣וּ מִן־ הָעִ֔יר נַעֲרֵ֖י שָׂרֵ֣י הַמְּדִינ֑וֹת וְהַחַ֖יִל אֲשֶׁ֥ר אַחֲרֵיהֶֽם׃

כִּי־ שֹׁ֭ד יֶהְגֶּ֣ה לִבָּ֑ם וְ֝עָמָ֗ל שִׂפְתֵיהֶ֥ם תְּדַבֵּֽרְנָה׃

aa ye vayo na varvRtaty aamiSi gRbhiitaa baahvor gavi

praanyac cakram avRhaH suuryasya kutsaayaanyad varivo yaatave .akaH

vayaa id anyaa bhuvanaany asya pra jaayante viirudhash ca prajaabhiH

שָׁ֭ם אֳנִיּ֣וֹת יְהַלֵּכ֑וּן לִ֝וְיָתָ֗ן זֶֽה־ יָצַ֥רְתָּ לְשַֽׂחֶק־ בּֽוֹ׃

akarma te svapaso abhuuma Rtam avasrann uSaso vibhaatiiH