الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلَاقُو رَبِّهِمْ وَأَنَّهُمْ إِلَيْهِ رَاجِعُونَ

πρόσθεν Ἄρης ὠρέξαθʼ ὑπὲρ ζυγὸν ἡνία θʼ ἵππων

asaama yathaa suSakhaaya ena svabhiSTayo naraaM na shaMsaiH

מלכם מַה לָּכֶם֙ תְּדַכְּא֣וּ עַמִּ֔י וּפְנֵ֥י עֲנִיִּ֖ים תִּטְחָ֑נוּ נְאֻם־ אֲדֹנָ֥י יְהוִ֖ה צְבָאֽוֹת׃

aa kalasheSu dhaavati shyeno varma vi gaahate

תַּאֲוַ֣ת עָצֵ֣ל תְּמִיתֶ֑נּוּ כִּֽי־ מֵאֲנ֖וּ יָדָ֣יו לַעֲשֽׂוֹת׃

ἔνθʼ αὖ Πειριθόου υἱὸς κρατερὸς Πολυποίτης

raajaano na citraaH susaMdRshaH kSitiinaaM na maryaa arepasaH

sa baadhasvaapa bhayaa sahobhi spRdho vanuSyan vanuSo ni juurva

ahash ca kRSNam ahar arjunaM ca vi vartete rajasii vedyaabhiH

Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ῥῆμά σου ἐν εἰρήνῃ·

אִם־ אַ֭תָּה תְּשַׁחֵ֣ר אֶל־ אֵ֑ל וְאֶל־ שַׁ֝דַּ֗י תִּתְחַנָּֽן׃

purudaMsaa purutamaa puraajaamartyaa havate ashvinaa giiH

ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἕνα φρεσὶ θυμὸν ἔχοντες

אָר֣וּר הָאִ֗ישׁ אֲשֶׁ֨ר בִּשַּׂ֤ר אֶת־ אָבִי֙ לֵאמֹ֔ר יֻֽלַּד־ לְךָ֖ בֵּ֣ן זָכָ֑ר שַׂמֵּ֖חַ שִׂמֳּחָֽהוּ׃

arejetaaM rodasii paajasaa giraa prati priyaM yajataM januSaam avaH

ko vaam adyaa karate raatahavya uutaye vaa sutapeyaaya vaarkaiH

Hear ye therefore the parable of the sower.