اتَّخَذُوا أَيْمَانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ إِنَّهُمْ سَاءَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

وَلَئِنْ أَرْسَلْنَا رِيحًا فَرَأَوْهُ مُصْفَرًّا لَظَلُّوا مِنْ بَعْدِهِ يَكْفُرُونَ

Ἔχοντες οὖν τοιαύτην ἐλπίδα πολλῇ παρρησίᾳ χρώμεθα,

וַיָּסֹ֙בּוּ֙ כָּל־ הָעָ֔ם אֲשֶׁר־ שָׁבָ֥ה יִשְׁמָעֵ֖אל מִן־ הַמִּצְפָּ֑ה וַיָּשֻׁ֙בוּ֙ וַיֵּ֣לְכ֔וּ אֶל־ יֽוֹחָנָ֖ן בֶּן־ קָרֵֽחַ׃

ghRSuH shyenaaya kRtvana aasu svaasu vaMsagaH

uta vaamasya vasunash ciketati yo asti yaadvaH pashuH

yuvor hi maataaditir vicetasaa dyaur na bhuumiH payasaa pupuutani

ἄνδρʼ ἕνα τοσσάδε μέρμερʼ ἐπʼ ἤματι μητίσασθαι,

τριχθὰ δὲ ᾤκηθεν καταφυλαδόν, ἠδὲ φίληθεν

הַדְרִ֘יכֵ֤נִי בַאֲמִתֶּ֨ךָ ׀ וְֽלַמְּדֵ֗נִי כִּֽי־ אַ֭תָּה אֱלֹהֵ֣י יִשְׁעִ֑י אוֹתְךָ֥ קִ֝וִּ֗יתִי כָּל־ הַיּֽוֹם׃

upa no vaajaa adhvaram RbhukSaa devaa yaata pathibhir devayaanaiH

apaavRta vrajiniir ut sva\r gaad vi duro maanuSiir deva aavaH

asya spasho na ni miSanti bhuurNayaH pade -pade paashinaH santi setavaH

עַ֤יִן ׀ תִּֽלְעַ֣ג לְאָב֮ וְתָב֢וּז לִֽיקֲּהַ֫ת־ אֵ֥ם יִקְּר֥וּהָ עֹרְבֵי־ נַ֑חַל וְֽיֹאכְל֥וּהָ בְנֵי־ נָֽשֶׁר׃

τοῦ μὲν ἅμαρθʼ, ὃ δʼ ἔπειτα Λυκόφρονα Μάστορος υἱὸν

sa no niyudbhiH puruhuuta vedho vishvavaaraabhir aa gahi prayajyo

οὐκ ἦν ἐκεῖνος τὸ φῶς, ἀλλʼ ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός.

apaavRNod iSa indraH pariivRtaa dvaara iSaH pariivRtaaH

πεποίθαμεν δὲ ἐν κυρίῳ ἐφʼ ὑμᾶς, ὅτι ἃ ⸀παραγγέλλομεν καὶ ποιεῖτε καὶ ποιήσετε.

ati vishvaaH pariSThaa stena iva vrajam akramuH

יְהוִ֤הּ אֲדֹנָי֙ חֵילִ֔י וַיָּ֤שֶׂם רַגְלַי֙ כָּֽאַיָּל֔וֹת וְעַ֥ל בָּמוֹתַ֖י יַדְרִכֵ֑נִי לַמְנַצֵּ֖חַ בִּנְגִינוֹתָֽי׃

ava sma durhaNaayato martasya tanuhi sthiram

shatam me balbajastukaa aruSiiNaaM catuHshatam

הַֽאֵינְךָ֣ רֹאֶ֔ה מָ֛ה הֵ֥מָּה עֹשִׂ֖ים בְּעָרֵ֣י יְהוּדָ֑ה וּבְחֻצ֖וֹת יְרוּשָׁלָֽ͏ִם׃