כִּֽי־ חִ֭צֶּיךָ נִ֣חֲתוּ בִ֑י וַתִּנְחַ֖ת עָלַ֣י יָדֶֽךָ׃

τήν τοι ἐγὼ ῥέξω χρυσὸν κέρασιν περιχεύας.

فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا

gor na parva vi radaa tirashceSyann arNaaMsy apaaM caradhyai

τάμνων δένδρεα μακρά, ἅδος τέ μιν ἵκετο θυμόν,

αὐτὰρ ἐγὼ Πριάμῳ μεγαλήτορι Ἶριν ἐφήσω

καὶ οὐδὲ οὕτως ἴση ἦν ἡ μαρτυρία αὐτῶν.

so asya vishe mahi sharma yachati yo asya dhaama prathamaM vyaanashe

vi cid vRtrasya dodhato vajreNa shataparvaNaa

οἳ δʼ ἅμʼ Ἀχιλλῆϊ ῥηξήνορι πέμπον ἕπεσθαι

ἡμένη ἐν βένθεσσιν ἁλὸς παρὰ πατρὶ γέροντι,

vanvaano atra sarathaM yayaatha kutsena devair avanor ha shuSNam

viSuuvRtam manasaa yujyamaanaM taM jinvatho vRSaNaa pa ~ncarashmim

ὧδε γὰρ ἠπείλησε Κρόνου πάϊς, ᾗ τελέει περ,

uta tyad aashvashvyaM yad indra naahuSiiSv aa

δηΐου ἐκ πολέμοιο καὶ αἰνῆς δηϊοτῆτος.

Θερσίτης· τῷ δʼ ὦκα παρίστατο δῖος Ὀδυσσεύς,

pra cakSaya rodasii vaasayoSasaH shravase vaasayoSasaH

ὣς ἄρα φωνήσας δῶκε ξίφος ἀργυρόηλον

Καὶ γὰρ τὸ σῶμα οὐκ ἔστιν ἓν μέλος ἀλλὰ πολλά.

ἡμένη ἐν βένθεσσιν ἁλὸς παρὰ πατρὶ γέροντι·

σὺ οὖν ἐὰν προσκυνήσῃς ἐνώπιον ἐμοῦ, ἔσται σοῦ πᾶσα.

πόλλʼ ἀπεμυθεόμην· σὺ δὲ σῷ μεγαλήτορι θυμῷ

δηΐου ἐκ πολέμοιο καὶ αἰνῆς δηϊοτῆτος.