שַׂ֭מְּחֵנוּ כִּימ֣וֹת עִנִּיתָ֑נוּ שְׁ֝נ֗וֹת רָאִ֥ינוּ רָעָֽה׃

הַנֹּתֵ֣ן מָ֭טָר עַל־ פְּנֵי־ אָ֑רֶץ וְשֹׁ֥לֵֽחַ מַ֝יִם עַל־ פְּנֵ֥י חוּצֽוֹת׃

נָטִ֣יתִי לִ֭בִּי לַעֲשׂ֥וֹת חֻקֶּ֗יךָ לְעוֹלָ֥ם עֵֽקֶב׃

שִׁמְע֣וּ שָׁ֭מוֹעַ מִלָּתִ֑י וּתְהִי־ זֹ֝֗את תַּנְח֥וּמֹֽתֵיכֶֽם׃

فَلَمَّا أَحَسُّوا بَأْسَنَا إِذَا هُمْ مِنْهَا يَرْكُضُونَ

αὐτὰρ ἐγὼ καὶ κεῖθι φίλου μεμνήσομʼ ἑταίρου.

raayas kaamo jaritaaraM ta aagan tvam a~Nga shakra vasva aa shako naH

eSa shuSmy adaabhyaH somaH punaano arSati

καὶ Σθένελος, Καπανῆος ἀγακλειτοῦ φίλος υἱός·

ἕρκος ἔμεν βελέων, μή τις Δαναῶν ταχυπώλων

These see the works of the LORD, and his wonders in the deep.

Πηλεΐδεω Ἀχιλῆος· ὃ δʼ ἀνστήσει ὃν ἑταῖρον

There was a man sent from God, whose name was John.

sa eSu dyumnam piipayat sa vaajaM sa puSTiM yaati joSam aa cikitvaan

bhasan nu Sa pra puurvya iSaM vuriitaavase

σοὶ γὰρ ἐγὼ καὶ ἔπειτα κατηφείη καὶ ὄνειδος

ἀντίον ἀΐξασθαι ἐϋδμήτους ὑπὸ πύργους,

tam u nuunaM taviSiimantam eSaaM stuSe gaNam maarutaM navyasiinaam

vishvaany ashvinaa yuvam pra dhiitaany agachatam

وَدَاعِيًا إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَسِرَاجًا مُنِيرًا

ὅς τίς κε τλαίη, οἷ τʼ αὐτῷ κῦδος ἄροιτο,

ὣς Ἕκτωρ λαιψηρὰ πόδας καὶ γούνατʼ ἐνώμα

dadhikraavNo akaariSaM jiSNor ashvasya vaajinaH

οἰχόμενοι δʼ ἐπὶ πάντας ἀρήϊα τεύχεʼ ἄμειβον·