לְ֭חֵלֶק יַגִּ֣יד רֵעִ֑ים וְעֵינֵ֖י בָנָ֣יו תִּכְלֶֽנָה׃

וַיַּ֥עַן אֱלִיה֗וּ וַיֹּאמַֽר׃

יֵ֣צֶר סָמ֔וּךְ תִּצֹּ֖ר שָׁל֣וֹם ׀ שָׁל֑וֹם כִּ֥י בְךָ֖ בָּטֽוּחַ׃

shunaasiiraav imaaM vaacaM juSethaaM yad divi cakrathuH payaH

tava kratvaa tavotibhir jyok pashyema suuryam

kaa asya puurviir upamaatayo ha kathainam aahuH papuriM jaritre

σῷ βέλεϊ δμηθέντα πυρῆς ἐπιβάντʼ ἀλεγεινῆς.

ἤριπε δʼ ἐν κονίῃσιν· ἐγὼ δʼ ἐς δίφρον ὀρούσας

yeSaaM shriyaadhi rodasii vibhraajante ratheSv aa

nakir asya pra minanti vrataani veda naav asya pRthivii uta dyauH

أَوَلَمْ يَرَ الْإِنْسَانُ أَنَّا خَلَقْنَاهُ مِنْ نُطْفَةٍ فَإِذَا هُوَ خَصِيمٌ مُبِينٌ

yad vaa u vishpatiH shitaH supriito manuSo vishi

satraa kRdhi suhanaa shuura vRtraa vayaM tarutraaH sanuyaama vaajam

ἔγρεο Τυδέος υἱέ· τί πάννυχον ὕπνον ἀωτεῖς;

τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη κρατερὸς Διομήδης·

εὖ νυ καὶ ἡμεῖς ἴδμεν ὅ τοι σθένος οὐκ ἐπιεικτόν·

And Saul eyed David from that day and forward.

ὡς δʼ ὅτε τοῖχον ἀνὴρ ἀράρῃ πυκινοῖσι λίθοισι

ὣς ἔφατο κλαίουσʼ, ἄλοχος δʼ οὔ πώ τι πέπυστο

pra -pra daashvaan pastyaaaa\bhir asthitaantarvaavat kSayaM dadhe

εὔχετο δʼ Ἀπόλλωνι Λυκηγενέϊ κλυτοτόξῳ

αὐτὰρ ἀπʼ ὤμοιιν Διομήδεος ἱπποδάμοιο

قَالَ رَبُّكُمْ وَرَبُّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ

sauvashvyaM yo vanavat svashvo vRtraa samatsu saasahad amitraan