וְ֭עַתָּה מְלָכִ֣ים הַשְׂכִּ֑ילוּ הִ֝וָּסְר֗וּ שֹׁ֣פְטֵי אָֽרֶץ׃

إِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُ شِهَابٌ ثَاقِبٌ

υἷε δύω Λήθοιο Πελασγοῦ Τευταμίδαο.

triMshacchataM varmiNa indra saakaM yavyaavatyaam puruhuuta shravasyaa

εὖ νυ καὶ ἡμεῖς ἴδμεν ὅ τοι σθένος οὐκ ἀλαπαδνόν·

ye te shukraasaH shucayaH shuciSmaH kSaaM vapanti viSitaaso ashvaaH

ἔνθά οἱ ἔγχος ἔπηξεν· ὃ δʼ ἑσπόμενος περὶ δουρὶ

vishvasyai devahuutyai nabhantaam anyake same

na maa mimetha na jihiiLa eSaa shivaa sakhibhya uta mahyam aasiit

وَجَاءَتْ سَكْرَةُ الْمَوْتِ بِالْحَقِّ ذَلِكَ مَا كُنْتَ مِنْهُ تَحِيدُ

vRtrasya tvaa shvasathaad iiSamaaNaa vishve devaa ajahur ye sakhaayaH

kRNvann apo varSayan dyaam utemaam uror aa no varivasyaa punaanaH

ᾔδει γὰρ ὅτι διὰ φθόνον παρέδωκαν αὐτόν.

τὸν δʼ ὡς οὖν ἐνόησε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺς

κεῖνον δʼ αὖτις ἐγώ· πάρα γὰρ θεοί εἰσι καὶ ἡμῖν.

πολλοὶ γὰρ κατὰ ἄστυ μέγα Πριάμου ἐπίκουροι,

ἀλλʼ Ὀδυσεῦ σὺν σοί τε καὶ ἄλλοισιν βασιλεῦσι

sa aa yajasva nRvatiir anu kSaa spaarhaa iSaH kSumatiir vishvajanyaaH

ταῦτα εἶπεν ἐν συναγωγῇ διδάσκων ἐν Καφαρναούμ.

siSakti saa vaaM sumatish caniSThaataapi gharmo manuSo duroNe

ὃς πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν.

αἳ δʼ ἴσαν ἐκ μεγάροιο δάος μετὰ χερσὶν ἔχουσαι,

ἣ δʼ οὐκ ἔγχος ἔρυτο, διὰ πρὸ δὲ εἴσατο χαλκός,

ἀμβροσίῃ μὲν πρῶτον ἀπὸ χροὸς ἱμερόεντος