לְהָבִ֣יא עָ֭לָיו צַֽעֲקַת־ דָּ֑ל וְצַעֲקַ֖ת עֲנִיִּ֣ים יִשְׁמָֽע׃

מִשְׁפְּחֹ֖ת הַגֵּרְשֻׁנִּ֑י אַחֲרֵ֧י הַמִּשְׁכָּ֛ן יַחֲנ֖וּ יָֽמָּה׃

וַתִּפְקְדֶ֥נּוּ לִבְקָרִ֑ים לִ֝רְגָעִ֗ים תִּבְחָנֶֽנּוּ׃

vadhena dasyum pra hi caatayasva vayaH kRNvaanas tanve\ svaayai

taM tvaa ghRtasnav iimahe citrabhaano svardRsham

iheha jaataa sam avaavashiitaam arepasaa tanvaaaa\ naamabhiH svaiH

ajiijanan suuryaM yaj~nam agnim apaaciinaM tamo agaad ajuSTam

aakSit puurvaasv aparaa anuurut sadyo jaataasu taruNiiSv antaH

ni gavyataa manasaa sedur arkaiH kRNvaanaaso amRtatvaaya gaatum

takSan rathaM suvRtaM vidmanaapasas takSan harii indravaahaa vRSaNvasuu

ud vaam pRkSaaso madhumanta iirate rathaa ashvaasa uSaso vyu\STiSu

tvaaM hi mandratamam arkashokair vavRmahe mahi naH shroSy agne

Ῥῆσος δʼ ἐν μέσῳ εὗδε, παρʼ αὐτῷ δʼ ὠκέες ἵπποι

ὄρθιʼ, Ἀχαιοῖσιν δὲ μέγα σθένος ἔμβαλʼ ἑκάστῳ

ubhaa devaa nRcakSasaa hotaaraa daivyaa huve

yasyendrasya sindhavaH sashcati vratam marutvantaM sakhyaaya havaamahe

agnir jaato arocata ghnan dasyuu~n jyotiSaa tamaH

πάντες δὲ οἱ ⸀πιστεύοντες ⸂ἦσαν ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ⸃ εἶχον ἅπαντα κοινά,

إِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى الْأَرْضِ زِينَةً لَهَا لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا

τὸν δʼ εὗρον φρένα τερπόμενον φόρμιγγι λιγείῃ

vishvaamitraaya dadato maghaani sahasrasaave pra tiranta aayuH

druhaH sacante anRtaa janaanaaM na vaaM niNyaany acite abhuuvan

If I regard iniquity in my heart, the Lord will not hear me:

Then Eli called Samuel, and said, Samuel, my son. And he answered, Here am I.