לָמָ֣ה יְ֭הוָה תִּזְנַ֣ח נַפְשִׁ֑י תַּסְתִּ֖יר פָּנֶ֣יךָ מִמֶּֽנִּי׃

וַיִּפְרְקֵ֥נוּ מִצָּרֵ֑ינוּ כִּ֖י לְעוֹלָ֣ם חַסְדּֽוֹ׃

τὸν δὲ κασιγνήτη μάλα νείκεσε πότνια θηρῶν

ἤπιος οὐδὲ φίλος, πάντες δέ με πεφρίκασιν.

φραζέσθω μή τίς οἱ ἀμείνων σεῖο μάχηται,

indram acha sutaa ime vRSaNaM yantu harayaH

πολλὰ δʼ ἄρʼ ἔνθα καὶ ἔνθʼ ἴθυσε μάχη πεδίοιο

mitraaya pa ~nca yemire janaa abhiSTishavase

κλήρῳ νῦν πεπάλασθε διαμπερὲς ὅς κε λάχῃσιν·

ῥεῖα κατευνήσαιμι, καὶ ἂν ποταμοῖο ῥέεθρα

praataryaavaaNaM ratham indra saanasim ariSyantam aa ruhemaa svastaye

καλὴν χρυσείην· μέλανες δʼ ἀνὰ βότρυες ἦσαν,

αὐτὰρ ἐπεί κʼ Ἀχιλεὺς θάνατον καὶ πότμον ἐπίσπῃ,

οὔτʼ αὐτὸς κτενέει ἀπό τʼ ἄλλους πάντας ἐρύξει·

فَاصْدَعْ بِمَا تُؤْمَرُ وَأَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِينَ

μή πώς μοι μετέπειτα χολώσεαι, αἴ κε σιωπῇ

apaam phenena namuceH shira indrod avartayaH

οὔτέ ποτʼ ἐς πόλεμον, ἀλλὰ φθινύθεσκε φίλον κῆρ

تَدْعُو مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّى

καί νύ κεν Ἀκτορίωνε Μολίονε παῖδʼ ἀλάπαξα,

ἆνερ ἀπʼ αἰῶνος νέος ὤλεο, κὰδ δέ με χήρην

Ζεῦ πάτερ ἦ ῥά τί μοι κεχολώσεαι, αἴ κεν Ἄρηα

وَلِلْمُطَلَّقَاتِ مَتَاعٌ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ

upa praagaat paramaM yat sadhastham arvaaM+ achaa pitaram maataraM ca