כָּלּ֥וּ תְפִלּ֑וֹת דָּ֝וִ֗ד בֶּן־ יִשָֽׁי׃

Ἑκτορέοις ἄρα μᾶλλον ἐπὶ φρένα θῆχʼ ἱεροῖσιν·

φοινήεντα δράκοντα φέρων ὀνύχεσσι πέλωρον

taM tvaa gRNaami tavasam atavyaan kSayantam asya rajasaH paraake

aa nas te gantu matsaro vRSaa mado vareNyaH

Πηλέϊ, ὃς περὶ κῆρι φίλος γένετʼ ἀθανάτοισι.

taasaaM jaraam pramu~ncann eti naanadad asum paraM janaya~n jiivam astRtam

ὣς ἑτέρωσʼ ἤμυσε κάρη πήληκι βαρυνθέν.

vayash cit te patatriNo dvipac catuSpad arjuni

αὐτὰρ ὅτʼ ἐς νῆάς τε ἴδοι καὶ λαὸν Ἀχαιῶν,

ἤτοι Δαρδανίδης Πρίαμος θαύμαζʼ Ἀχιλῆα

ἀλλὰ θεῶν ὤριστος, ὃν ἠΰκομος τέκε Λητώ,

ἄμητος δʼ ὀλίγιστος, ἐπὴν κλίνῃσι τάλαντα

And he said, I am Abraham’s servant.

δώσω ὀπυιέμεναι καὶ σὴν κεκλῆσθαι ἄκοιτιν.

anu hi tvaa sutaM soma madaamasi mahe samaryaraajye

τοὺς δὲ κατὰ πρύμνας τε καὶ ἀμφʼ ἅλα ἔλσαι Ἀχαιοὺς

εἰωθὼς λούεσθαι ἐϋρρεῖος ποταμοῖο

εἰράων προπάροιθε καθήμενοι, αὐτίκʼ ἐφʼ ἵππων

sa bodhi vRtratuurye

ἤδη γάρ μοι θυμὸς ἐπέσσυται ὄφρʼ ἐπαμύνω

αὐτὰρ ἐπὴν δὴ τόν γε λίπῃ ψυχή τε καὶ αἰών,

ἀλλά μοι ἆσσον στῆθι· μίνυνθά περ ἀμφιβαλόντε

يَدْعُونَ فِيهَا بِكُلِّ فَاكِهَةٍ آمِنِينَ