אַ֭תָּה צִוִּ֥יתָה פִקֻּדֶ֗יךָ לִשְׁמֹ֥ר מְאֹֽד׃

Δεῖμός τʼ ἠδὲ Φόβος καὶ Ἔρις ἄμοτον μεμαυῖα,

فَلَيْسَ لَهُ الْيَوْمَ هَاهُنَا حَمِيمٌ

κλαίειν, ἀλλά μʼ ἔφασκες Ἀχιλλῆος θείοιο

طَلْعُهَا كَأَنَّهُ رُءُوسُ الشَّيَاطِينِ

οὐδέ πω Ἀτρεΐδεω ὀπὸς ἔκλυον αὐδήσαντος