כִּ֣י כֹ֥ה אָמַ֛ר יְהוָ֖ה אָנ֣וּשׁ לְשִׁבְרֵ֑ךְ נַחְלָ֖ה מַכָּתֵֽךְ׃

שַׂ֭מְּחֵנוּ כִּימ֣וֹת עִנִּיתָ֑נוּ שְׁ֝נ֗וֹת רָאִ֥ינוּ רָעָֽה׃

הֲֽ֭מִיִּרְאָ֣תְךָ יֹכִיחֶ֑ךָ יָב֥וֹא עִ֝מְּךָ֗ בַּמִּשְׁפָּֽט׃

וַיַּעֲשׂ֥וּ מִלְחָמָ֖ה עִם־ הַֽהַגְרִיאִ֑ים וִיט֥וּר וְנָפִ֖ישׁ וְנוֹדָֽב׃

וּשְׂעִיר־ עִזִּ֥ים אֶחָ֖ד חַטָּ֑את לְכַפֵּ֖ר עֲלֵיכֶֽם׃

וּבְנָ֖י יְרִיָּ֑הוּ אֲמַרְיָ֙הוּ֙ הַשֵּׁנִ֔י יַחֲזִיאֵל֙ הַשְּׁלִישִׁ֔י יְקַמְעָ֖ם הָרְבִיעִֽי׃

uta kSitibhyo .avaniir avindo viSam ebhyo asravo vaajiniivati

κλῦθί μευ ἀργυρότοξʼ, ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας

tvad vaajii vaajambharo vihaayaa abhiSTikRj jaayate satyashuSmaH

ἂν δʼ ἄρα Μηριόνης πελέκεας δέκα πάντας ἄειρε,

ete somaa abhi gavyaa sahasraa mahe vaajaayaamRtaaya shravaaMsi

ἦ μὲν τοὺς ἵππους τε καὶ ἅρματα ποικίλα χαλκῷ

τοῖσι μὲν ἔμπεδα κεῖται, ἐμεῦ δʼ ἀπὸ μούνου Ἀχαιῶν

yaam Rdhaathe sadhastutim

drva\nnaH sarpiraasutiH pratno hotaa vareNyaH

ἐν δʼ αὐτοῖσι πύλας ποιήσομεν εὖ ἀραρυίας,

ἐλλίσσονθʼ· ὃ δὲ μᾶλλον ἀναίνετο· πολλὰ δʼ ἑταῖροι,

ὣς φάτο, καί ῥα πολὺ προμάχων ἐξάλμενος ἔστη·

κλῦθί μευ ἀργυρότοξʼ, ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας

οἵ που δεῦρʼ ὁρόωντες ἀκηχέδατʼ, οὐδʼ ἔτι φασὶν

ὣς τῶν νήδυμος ὕπνος ἀπὸ βλεφάροιιν ὀλώλει

te syaama ye agnaye dadaashur havyadaatibhiH

ὡς δὲ πατὴρ οὗ παιδὸς ὀδύρεται ὀστέα καίων

إِنْ كَانَتْ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً فَإِذَا هُمْ خَامِدُونَ