וַיֹּ֣אמֶר מָנ֔וֹחַ עַתָּ֖ה יָבֹ֣א דְבָרֶ֑יךָ מַה־ יִּֽהְיֶ֥ה מִשְׁפַּט־ הַנַּ֖עַר וּמַעֲשֵֽׂהוּ׃

הֶ֭אָנֹכִי לְאָדָ֣ם שִׂיחִ֑י וְאִם־ מַ֝דּ֗וּעַ לֹא־ תִקְצַ֥ר רוּחִֽי׃

עֲמַ֥ל הַכְּסִילִ֖ים תְּיַגְּעֶ֑נּוּ אֲשֶׁ֥ר לֹֽא־ יָדַ֖ע לָלֶ֥כֶת אֶל־ עִֽיר׃

ἑπτὰ δʼ ἐπέσχε πέλεθρα πεσών, ἐκόνισε δὲ χαίτας,

τῶν αὖθʼ ἡγεμόνευʼ υἱὸς Πετεῶο Μενεσθεύς.

ὣς ἐπὶ σοὶ Μελάνιππε θόρʼ Ἀντίλοχος μενεχάρμης

εἵλετο δʼ ἄλκιμα δοῦρε δύω κεκορυθμένα χαλκῷ

νῆας ἔπι γλαφυράς; ἦ σʼ αὐτὸν θυμὸς ἀνῆκε;

ἦ καὶ φωριαμῶν ἐπιθήματα κάλʼ ἀνέῳγεν·

δῶκεν Ἰησονίδης ἀγέμεν μέθυ χίλια μέτρα.

Then said Jesus unto the twelve, Will ye also go away?

Mountains, and all hills; fruitful trees, and all cedars:

تَاللَّهِ إِنْ كُنَّا لَفِي ضَلَالٍ مُبِينٍ

τῆς γενεῆς ἔκλεψεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγχίσης

αἴ κε Ζεὺς δώῃσιν Ὀλύμπιος ἀστεροπητὴς