וַיַּגֶּד־ לָ֥הּ שְׁלֹמֹ֖ה אֶת־ כָּל־ דְּבָרֶ֑יהָ וְלֹֽא־ נֶעְלַ֤ם דָּבָר֙ מִשְּׁלֹמֹ֔ה אֲשֶׁ֧ר לֹ֦א הִגִּ֖יד לָֽהּ׃

וַאֲבִימֶ֕לֶךְ הָלַ֥ךְ אֵלָ֖יו מִגְּרָ֑ר וַאֲחֻזַּת֙ מֵֽרֵעֵ֔הוּ וּפִיכֹ֖ל שַׂר־ צְבָאֽוֹ׃

עַל־ כֵּ֛ן אוֹדְךָ֥ יְהוָ֖ה בַּגּוֹיִ֑ם וּלְשִׁמְךָ֖ אֲזַמֵּֽר׃

τῇ ῥʼ ἐπὶ οἷ μεμαῶτα βάλεν λίθῳ ὀκριόεντι,

ποινὴν Πατρόκλοιο Μενοιτιάδαο θανόντος·

yuvor itthaadhi sadmasv apashyaama hiraNyayam

adhaasu mandro aratir vibhaavaava syati dvivartanir vaneSaaT

pari No ashvam ashvavid gomad indo hiraNyavat

أَلَا يَظُنُّ أُولَئِكَ أَنَّهُمْ مَبْعُوثُونَ

αἰθαλόεν, πρῆσαι δὲ πυρὸς δηΐοιο θύρετρα,

somam bharad daadRhaaNo devaavaan divo amuSmaad uttaraad aadaaya

aa yo maatror ushenyo janiSTa devayajyaaya sukratuH paavakaH

εἵλετο δʼ ἄλκιμα δοῦρε, τά οἱ παλάμηφιν ἀρήρει.

δεῦρʼ ἴθι νύμφα φίλη, ἵνα θέσκελα ἔργα ἴδηαι

ἐν νέμεϊ σκιερῷ· ἐπί τε λῖν ἤγαγε δαίμων

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ

εἴ που ἐσαθρήσειεν Ἀλέξανδρον θεοειδέα.