יִהְי֗וּ כְּתֶ֥בֶן לִפְנֵי־ ר֑וּחַ וּ֝כְמֹ֗ץ גְּנָבַ֥תּוּ סוּפָֽה׃

מִֽי־ פִלַּ֣ג לַשֶּׁ֣טֶף תְּעָלָ֑ה וְ֝דֶ֗רֶךְ לַחֲזִ֥יז קֹלֽוֹת׃

יַסַּ֣ע קָ֭דִים בַּשָּׁמָ֑יִם וַיְנַהֵ֖ג בְּעֻזּ֣וֹ תֵימָֽן׃

ה֚וֹי אֲרִיאֵ֣ל אֲרִיאֵ֔ל קִרְיַ֖ת חָנָ֣ה דָוִ֑ד סְפ֥וּ שָׁנָ֛ה עַל־ שָׁנָ֖ה חַגִּ֥ים יִנְקֹֽפוּ׃

ἠτίμησας, ἑλὼν γὰρ ἔχεις γέρας· ἀλλʼ ἔτι καὶ νῦν

avocaama rahuugaNaa agnaye madhumad vacaH

tena nuunam made madeH

ναὶ δὴ ταῦτά γε πάντα φίλος κατὰ μοῖραν ἔειπες.

ἔπλεον ἁρπάξας ἐν ποντοπόροισι νέεσσι,

قَالَ رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي فَغَفَرَ لَهُ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ

ἤλασαν· οὐδὲ θεοῖσι δόσαν κλειτὰς ἑκατόμβας·

τῷ δʼ ἅμʼ Ἀλέξανδρος κίʼ ἀδελφεός· ἐν δʼ ἄρα θυμῷ

οὕτω δὴ Μελάνιππε μεθήσομεν; οὐδέ νυ σοί περ

And the way of peace have they not known:

τῷ ῥα περίδεισαν μένεα πνείοντες Ἀχαιοὶ

hotaajaniSTa cetanaH pitaa pitRbhya uutaye

ὅππως Ἥφαιστός τʼ ἐθέλοι καὶ ἔργον ἄνοιτο.

To call passengers who go right on their ways:

ἤλασαν, οὐδὲ θεοῖσι δόσαν κλειτὰς ἑκατόμβας;

ἧμαι ἐνὶ Τροίῃ, σέ τε κήδων ἠδὲ σὰ τέκνα.

ثُمَّ تَوَلَّوْا عَنْهُ وَقَالُوا مُعَلَّمٌ مَجْنُونٌ

ἀνστάντες δʼ ἕταροι Πολυποίταο κρατεροῖο

indra vatsaM na maataraH