וְגַם־ אֲנִי֙ אֶעֱשֶׂ֣ה בְחֵמָ֔ה לֹֽא־ תָח֥וֹס עֵינִ֖י וְלֹ֣א אֶחְמֹ֑ל וְקָרְא֤וּ בְאָזְנַי֙ ק֣וֹל גָּד֔וֹל וְלֹ֥א אֶשְׁמַ֖ע אוֹתָֽם׃

وَاسْتَكْبَرَ هُوَ وَجُنُودُهُ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَظَنُّوا أَنَّهُمْ إِلَيْنَا لَا يُرْجَعُونَ

μακροῖσι ξυστοῖσι, τά ῥά σφʼ ἐπὶ νηυσὶν ἔκειτο

Rtasya tantur vitataH pavitra aa jihvaayaa agre varuNasya maayayaa

τὴν δʼ αὖτε προσέειπεν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων·

ὅς ῥά οἱ ἀντίος ἦλθε θέων ἀνὰ δηϊοτῆτα.

yad druhyavy anavi turvashe yadau huve vaam atha maa gatam

vRkSe -vRkSe niyataa miimayad gaus tato vayaH pra pataan puuruSaadaH

aad it te vishve kratuM juSanta shuSkaad yad deva jiivo janiSThaaH

asya shriye samidhaanasya vRSNo vasor aniikaM dama aa ruroca