יָמִ֣ים עַל־ יְמֵי־ מֶ֣לֶךְ תּוֹסִ֑יף שְׁ֝נוֹתָ֗יו כְּמוֹ־ דֹ֥ר וָדֹֽר׃

פְּקֻדֵיהֶ֖ם לְמַטֵּ֣ה אָשֵׁ֑ר אֶחָ֧ד וְאַרְבָּעִ֛ים אֶ֖לֶף וַחֲמֵ֥שׁ מֵאֽוֹת׃

וְנָֽשָׂא־ נֵ֤ס לַגּוֹיִם֙ מֵרָח֔וֹק וְשָׁ֥רַק ל֖וֹ מִקְצֵ֣ה הָאָ֑רֶץ וְהִנֵּ֥ה מְהֵרָ֖ה קַ֥ל יָבֽוֹא׃

ואנתה וְאַ֤נְתְּ בְּרֵהּ֙ בֵּלְשַׁאצַּ֔ר לָ֥א הַשְׁפֵּ֖לְתְּ לִבְבָ֑ךְ כָּל־ קֳבֵ֕ל דִּ֥י כָל־ דְּנָ֖ה יְדַֽעְתָּ׃

ὅσσον ἐγὼ μετὰ πᾶσιν ἀτιμοτάτη θεός εἰμι.

ἔλεγον οὖν αὐτῷ· ⸀Πῶς ἠνεῴχθησάν σου οἱ ὀφθαλμοί;

iSam pR~ncantaa sukRte sudaanava aa barhiH siidataM naraa

ὁρμαίνοντʼ ἀνὰ θυμὸν ὅπως Πρίαμον βασιλῆα

And I commanded you at that time all the things which ye should do.

tridhaatu raaya aa suvaa vasuuni bhaga traatar dhiSaNe saataye dhaaH

يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنَافِقِينَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ

ἆ δείλʼ οὐδέ τί τοι θάνατος καταθύμιός ἐστιν

τεῖχος ἐδέδμητο χθαμαλώτατον, ἔνθα μάλιστα

φύσας μέν ῥʼ ἀπάνευθε τίθει πυρός, ὅπλά τε πάντα

vi baadhiSTa sya rodasii mahitvendro vRtraaNy apratii jaghanvaan

And they laughed him to scorn, knowing that she was dead.

يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنَافِقِينَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ

τόν ῥα κατʼ ἀσπίδα δουρὶ βάλε κρείων Ἀγαμέμνων·

yahvii Rtasya maataraa siidataam barhir aa sumat