קוֹלִ֖י שָׁמָ֑עְתָּ אַל־ תַּעְלֵ֧ם אָזְנְךָ֛ לְרַוְחָתִ֖י לְשַׁוְעָתִֽי׃

וַיֵּ֥שְׁתְּ מִן־ הַיַּ֖יִן וַיִּשְׁכָּ֑ר וַיִּתְגַּ֖ל בְּת֥וֹךְ אָהֳלֹֽה׃

כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת הִתְבּֽוֹנְנ֛וּ וְקִרְא֥וּ לַמְקוֹנְנ֖וֹת וּתְבוֹאֶ֑ינָה וְאֶל־ הַחֲכָמ֥וֹת שִׁלְח֖וּ וְתָבֽוֹאנָה׃

ἔνθʼ ἄρʼ ἔην Γλαύκη τε Θάλειά τε Κυμοδόκη τε

vaishvaanara tava taani vrataani mahaany agne nakir aa dadharSa

Now in the morning as he returned into the city, he hungered.

tuvimrakSaaso divyaa navagvaa vanaa vananti dhRSataa rujantaH

evaa na indro maghavaa virapshii karat satyaa carSaNiidhRd anarvaa

وَلَقَدْ آتَيْنَاكَ سَبْعًا مِنَ الْمَثَانِي وَالْقُرْآنَ الْعَظِيمَ

taa saanasii shavasaanaa hi bhuutaM saakaMvRdhaa shavasaa shuushuvaaMsaa

فَرَجَعُوا إِلَى أَنْفُسِهِمْ فَقَالُوا إِنَّكُمْ أَنْتُمُ الظَّالِمُونَ

iha pra bruuhi yatamaH so agne yo yaatudhaano ya idaM kRNoti

ἴστορα δʼ Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα θείομεν ἄμφω,