חֲסַ֤ר מְשֻׁגָּעִים֙ אָ֔נִי כִּי־ הֲבֵאתֶ֣ם אֶת־ זֶ֔ה לְהִשְׁתַּגֵּ֖עַ עָלָ֑י הֲזֶ֖ה יָב֥וֹא אֶל־ בֵּיתִֽי׃

הַֽעַל־ אֵ֥לֶּה לֹֽא־ אֶפְקֹ֖ד נְאֻם־ יְהֹוָ֑ה אִ֚ם בְּג֣וֹי אֲשֶׁר־ כָּזֶ֔ה לֹ֥א תִתְנַקֵּ֖ם נַפְשִֽׁי׃

בַּעֲר֣וּץ נְחָלִ֣ים לִשְׁכֹּ֑ן חֹרֵ֖י עָפָ֣ר וְכֵפִֽים׃

Jesus, when he had cried again with a loud voice, yielded up the ghost.

The joy of our heart is ceased; our dance is turned into mourning.

etam me stomam uurmye daarbhyaaya paraa vaha

tvaM ha tyad indra kutsam aavaH shushruuSamaaNas tanvaaaa\ samarye

vi yo jaghaana shamiteva carmopastire pRthiviiM suuryaaya

فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ