וַיַּ֥ךְ שָׁא֖וּל אֶת־ עֲמָלֵ֑ק מֵֽחֲוִילָה֙ בּוֹאֲךָ֣ שׁ֔וּר אֲשֶׁ֖ר עַל־ פְּנֵ֥י מִצְרָֽיִם׃

וְכִ֤י יֻתַּן־ מַ֙יִם֙ עַל־ זֶ֔רַע וְנָפַ֥ל מִנִּבְלָתָ֖ם עָלָ֑יו טָמֵ֥א ה֖וּא לָכֶֽם׃

פְּקֻדֵיהֶ֖ם לְמַטֵּ֣ה אֶפְרָ֑יִם אַרְבָּעִ֥ים אֶ֖לֶף וַחֲמֵ֥שׁ מֵאֽוֹת׃

sainaM sashcad devo devaM satyam indraM satya induH

μὴ δὲ πρὶν ἀπόπαυε τεὸν μένος, ἀλλʼ ὁπότʼ ἂν δὴ

sainaM sashcad devo devaM satyam indraM satya induH

रसोऽहमप्सु कौन्तेय प्रभाऽस्मि शशिसूर्ययोः । प्रणवः सर्ववेदेषु शब्दः खे पौरुषं नृषु

sainaM sashcad devo devaM satyam indraM satya induH