וְלֹֽא־ יָדְע֥וּ עֲשׂוֹת־ נְכֹחָ֖ה נְאֻם־ יְהוָ֑ה הָאֽוֹצְרִ֛ים חָמָ֥ס וָשֹׁ֖ד בְּאַרְמְנֽוֹתֵיהֶֽם׃

וַיָּשָׁב֩ מַלְאַ֨ךְ יְהוָ֤ה ׀ שֵׁנִית֙ וַיִּגַּע־ בּ֔וֹ וַיֹּ֖אמֶר ק֣וּם אֱכֹ֑ל כִּ֛י רַ֥ב מִמְּךָ֖ הַדָּֽרֶךְ׃

זָנַח֙ עֶגְלֵ֣ךְ שֹֽׁמְר֔וֹן חָרָ֥ה אַפִּ֖י בָּ֑ם עַד־ מָתַ֕י לֹ֥א יוּכְל֖וּ נִקָּיֹֽן׃

וּמוֹצָ֧א הַסּוּסִ֛ים אֲשֶׁ֥ר לִשְׁלֹמֹ֖ה מִמִּצְרָ֑יִם וּמִקְוֵ֕א סֹחֲרֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ מִקְוֵ֥א יִקְח֖וּ בִּמְחִֽיר׃

וְדָוִ֛ד הֹלֵ֥ךְ וָשָׁ֖ב מֵעַ֣ל שָׁא֑וּל לִרְע֛וֹת אֶת־ צֹ֥אן אָבִ֖יו בֵּֽית לָֽחֶם׃

וּלְבִלְתִּ֛י בְּנ֥וֹת בָּתִּ֖ים לְשִׁבְתֵּ֑נוּ וְכֶ֧רֶם וְשָׂדֶ֛ה וָזֶ֖רַע לֹ֥א יִֽהְיֶה־ לָּֽנוּ׃

So the poor hath hope, and iniquity stoppeth her mouth.

yam Rtvijo vRjane maanuSaasaH prayasvanta aayavo jiijananta

فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطَانُ قَالَ يَا آدَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلَى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَا يَبْلَى

ये हि संस्पर्शजा भोगा दुःखयोनय एव ते । आद्यन्तवन्तः कौन्तेय न तेषु रमते बुधः

taa me ashvyaanaaM hariiNaaM nitoshanaa

Which the clouds do drop and distil upon man abundantly.

indrasyeva raatim aajohuvaanaaH svastaye naavam ivaa ruhema

aagne yaahi sahasraM devavandaiH paraiH puurvaiH pitRbhir gharmasadbhiH

صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلَا الضَّالِّينَ

καὶ μακάριός ἐστιν ὃς ἐὰν μὴ σκανδαλισθῇ ἐν ἐμοί.

ayam panthaa anuvittaH puraaNo yato devaa udajaayanta vishve

وَلَقَدْ كَذَّبَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ

prati tyaM caarum adhvaraM gopiithaaya pra huuyase

vishvasmaan no aditiH paatv aMhaso maataa mitrasya varuNasya revataH

yac chuura dhRSNo dhRSataa dadhRSvaan ahiM vajreNa shavasaaviveSiiH