וְהָיָה֙ בַּיּ֣וֹם הַשִּׁשִּׁ֔י וְהֵכִ֖ינוּ אֵ֣ת אֲשֶׁר־ יָבִ֑יאוּ וְהָיָ֣ה מִשְׁנֶ֔ה עַ֥ל אֲשֶֽׁר־ יִלְקְט֖וּ י֥וֹם ׀ יֽוֹם׃

מִ֗י בְּכָל־ אֱלֹהֵ֤י הָֽאֲרָצוֹת֙ הָאֵ֔לֶּה אֲשֶׁר־ הִצִּ֥ילוּ אֶת־ אַרְצָ֖ם מִיָּדִ֑י כִּֽי־ יַצִּ֧יל יְהוָ֛ה אֶת־ יְרוּשָׁלַ֖͏ִם מִיָּדִֽי׃

וַיִּוָּֽתְרוּ֙ בִּבְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶׁ֥ר לֹֽא־ חָלְק֖וּ אֶת־ נֽ͏ַחֲלָתָ֑ם שִׁבְעָ֖ה שְׁבָטִֽים׃

וַיֹּאמְר֤וּ הַֽחַרְטֻמִּים֙ אֶל־ פַּרְעֹ֔ה אֶצְבַּ֥ע אֱלֹהִ֖ים הִ֑וא וַיֶּחֱזַ֤ק לֵב־ פַּרְעֹה֙ וְלֹֽא־ שָׁמַ֣ע אֲלֵהֶ֔ם כַּאֲשֶׁ֖ר דִּבֶּ֥ר יְהוָֽה׃

עִמּוֹ֙ זְר֣וֹע בָּשָׂ֔ר וְעִמָּ֜נוּ יְהוָ֤ה אֱלֹהֵ֙ינוּ֙ לְעָזְרֵ֔נוּ וּלְהִלָּחֵ֖ם מִלְחֲמֹתֵ֑נוּ וַיִּסָּמְכ֣וּ הָעָ֔ם עַל־ דִּבְרֵ֖י יְחִזְקִיָּ֥הוּ מֶֽלֶךְ־ יְהוּדָֽה׃

שִׁלְח֣וּ בָ֭אֵשׁ מִקְדָּשֶׁ֑ךָ לָ֝אָ֗רֶץ חִלְּל֥וּ מִֽשְׁכַּן־ שְׁמֶֽךָ׃

οὔτέ τινα προμάχεσθαι Ἀχαιῶν ἔξοχον ἄλλων,

For ye have the poor with you always, and whensoever ye will ye may do them good: but me ye have not always.

My root was spread out by the waters, and the dew lay all night upon my branch.

وَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ

ud iirSvaataH pativatii hy e\Saa vishvaavasuM namasaa giirbhir iiLe

pavasva soma mahaan samudraH pitaa devaanaaM vishvaabhi dhaama

إِنِّي جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ بِمَا صَبَرُوا أَنَّهُمْ هُمُ الْفَائِزُونَ

veti tvaam upasecanii vi vo mada Rjiitir agna aahutir vivakSase

namasyata havyadaatiM svadhvaraM duvasyata damyaM jaatavedasam

And he said unto them, Know ye not this parable? and how then will ye know all parables?

yuvaM shriibhir darshataabhir aabhiH shubhe puSTim uuhathuH suuryaayaaH

τὸν πρότερος προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·