וְעֵינֵ֥י רְשָׁעִ֗ים תִּ֫כְלֶ֥ינָה וּ֭מָנוֹס אָבַ֣ד מִנְהֶ֑ם וְ֝תִקְוָתָ֗ם מַֽפַּח־ נָֽפֶשׁ׃

וַיַּגִּ֤ידוּ לַמֶּ֙לֶךְ֙ לֵאמֹ֔ר הִנֵּ֖ה נָתָ֣ן הַנָּבִ֑יא וַיָּבֹא֙ לִפְנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וַיִּשְׁתַּ֧חוּ לַמֶּ֛לֶךְ עַל־ אַפָּ֖יו אָֽרְצָה׃

אָמַ֣ר שֹׁמֵ֔ר אָתָ֥ה בֹ֖קֶר וְגַם־ לָ֑יְלָה אִם־ תִּבְעָי֥וּן בְּעָ֖יוּ שֻׁ֥בוּ אֵתָֽיוּ׃

שלש אמות אמ"ש, מ' דוממת, ש' שורקת, א' חק מכריע בנתיים:

So the messenger went, and came and shewed David all that Joab had sent him for.

وَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِشِمَالِهِ فَيَقُولُ يَا لَيْتَنِي لَمْ أُوتَ كِتَابِيَهْ

But after that faith is come, we are no longer under a schoolmaster.

وَقَالَ اللَّهُ لَا تَتَّخِذُوا إِلَهَيْنِ اثْنَيْنِ إِنَّمَا هُوَ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَإِيَّايَ فَارْهَبُونِ

indur devaanaam upa sakhyam aayan sahasradhaaraH pavate madaaya

nitye cin nu yaM sadane jagRbhre prashastibhir dadhire yaj~niyaasaH

sa suSTubhaa sa stubhaa sapta vipraiH svareNaadriM svaryo\ navagvaiH

aa deva devaan yajathaaya vakSi sakhaa sakhiin sumanaa yakSy agne

βάν ῥʼ ἰέναι, λιπέτην δὲ κατʼ αὐτόθι πάντας ἀρίστους.

pra nuunaM jaatavedasam ashvaM hinota vaajinam