וְזֹ֣את הַבְּרָכָ֗ה אֲשֶׁ֨ר בֵּרַ֥ךְ מֹשֶׁ֛ה אִ֥ישׁ הָאֱלֹהִ֖ים אֶת־ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל לִפְנֵ֖י מוֹתֽוֹ׃

אַל־ תַּסְתֵּ֬ר פָּנֶ֨יךָ ׀ מִמֶּנִּי֮ בְּי֢וֹם צַ֫ר לִ֥י הַטֵּֽה־ אֵלַ֥י אָזְנֶ֑ךָ בְּי֥וֹם אֶ֝קְרָ֗א מַהֵ֥ר עֲנֵֽנִי׃

אֵ֣לֶּה פְקוּדֵ֗י מִשְׁפְּחֹת֙ בְּנֵ֣י גֵרְשׁ֔וֹן כָּל־ הָעֹבֵ֖ד בְּאֹ֣הֶל מוֹעֵ֑ד אֲשֶׁ֨ר פָּקַ֥ד מֹשֶׁ֛ה וְאַהֲרֹ֖ן עַל־ פִּ֥י יְהוָֽה׃

לֹא־ כֵ֥ן הָרְשָׁעִ֑ים כִּ֥י אִם־ כַּ֝מֹּ֗ץ אֲ‍ֽשֶׁר־ תִּדְּפֶ֥נּוּ רֽוּחַ׃

الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلَاقُو رَبِّهِمْ وَأَنَّهُمْ إِلَيْهِ رَاجِعُونَ

أَفَأَنْتَ تُسْمِعُ الصُّمَّ أَوْ تَهْدِي الْعُمْيَ وَمَنْ كَانَ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ

nakSanta indram avase sukRtyayaa yeSaaM suteSu mandase

pra yat kRte camase marmRjad dharii piitvaa madasya haryatasyaandhasaH

καὶ τότε μέν μιν Λῆμνον ἐϋκτιμένην ἐπέρασσε

astu shrauSaT puro agniiM dhiyaa dadha aa nu tac chardho divyaM vRNiimaha indravaayuu vRNiimahe

akSo na cakryo\H shuura bRhan pra te mahnaa ririce rodasyoH