כִּֽי־ כְאִשָּׁ֧ה עֲזוּבָ֛ה וַעֲצ֥וּבַת ר֖וּחַ קְרָאָ֣ךְ יְהוָ֑ה וְאֵ֧שֶׁת נְעוּרִ֛ים כִּ֥י תִמָּאֵ֖ס אָמַ֥ר אֱלֹהָֽיִךְ׃

וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֔וּל גֹּ֣שֽׁוּ הֲלֹ֔ם כֹּ֖ל פִּנּ֣וֹת הָעָ֑ם וּדְע֣וּ וּרְא֔וּ בַּמָּ֗ה הָֽיְתָ֛ה הַחַטָּ֥את הַזֹּ֖את הַיּֽוֹם׃

וַיָּ֧גָר אַבְרָהָ֛ם בְּאֶ֥רֶץ פְּלִשְׁתִּ֖ים יָמִ֥ים רַבִּֽים׃

στάξον ἐνὶ στήθεσσʼ, ἵνα μή μιν λιμὸς ἵκηται.

ud iirayathaa marutaH samudrato yuuyaM vRSTiM varSayathaa puriiSiNaH

أَحَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لَا يُفْتَنُونَ

πάντοθεν ἐκ μελέων πολὺς ἔρρεεν, οὐδέ πῃ εἶχεν

παρελθόντες δὲ τὴν Μυσίαν κατέβησαν εἰς Τρῳάδα.

upastutaa upamaM naadhamaanaa amartyeSu shrava ichamaanaaH

anu maataram pRthiviiM vi vaavRte tasthau naakasya saanavi

indra piba vRSadhuutasya vRSNa aa yaM te shyena ushate jabhaara

ἑστᾶσʼ, οἵ μʼ οἴσουσιν ἐπὶ τραφερήν τε καὶ ὑγρήν.

And he laid his carcase in his own grave; and they mourned over him, saying, Alas, my brother!

sadmeva praaco vi mimaaya maanair vajreNa khaany atRNan nadiinaam

iti stutaaso asathaa rishaadaso ye stha trayash ca triMshac ca