נָדְדָ֖ה מַדְמֵנָ֑ה יֹשְׁבֵ֥י הַגֵּבִ֖ים הֵעִֽיזוּ׃

וּבְנֵ֖י עֻלָּ֑א אָרַ֥ח וְחַנִּיאֵ֖ל וְרִצְיָֽא׃

מֶ֤לֶךְ תַּפּ֙וּחַ֙ אֶחָ֔ד מֶ֥לֶךְ חֵ֖פֶר אֶחָֽד׃

כִּ֚י יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ אֵ֥שׁ אֹכְלָ֖ה ה֑וּא אֵ֖ל קַנָּֽא׃

מִבְּנֵ֣י בָנִ֔י מַעֲדַ֥י עַמְרָ֖ם וְאוּאֵֽל׃

וַתַּ֣הַר בִּלְהָ֔ה וַתֵּ֥לֶד לְיַעֲקֹ֖ב בֵּֽן׃

ذُرِّيَّةً بَعْضُهَا مِنْ بَعْضٍ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ

pitaa kuTasya carSaNiH

فَأَلْقَى عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُبِينٌ

gobhir yavaM na carkRSat

وَثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ

saM te namanta kRSTayaH

saM suuryasya rashmibhiH

سَيَعْلَمُونَ غَدًا مَنِ الْكَذَّابُ الْأَشِرُ

اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ

matii vipraaH sam asvaran

harSumantaH shuurasaatau

turyaama dasyuun tanuubhiH

فَمَا أَغْنَى عَنْهُمْ مَا كَانُوا يَكْسِبُونَ

تَاللَّهِ إِنْ كُنَّا لَفِي ضَلَالٍ مُبِينٍ

وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ ارْكَعُوا لَا يَرْكَعُونَ

وَالنَّخْلَ بَاسِقَاتٍ لَهَا طَلْعٌ نَضِيدٌ

الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ