וַיִּשְׁבְּת֥וּ הָעָ֖ם בַּיּ֥וֹם הַשְּׁבִעִֽי׃

מוֹלִ֣יךְ כֹּהֲנִ֣ים שׁוֹלָ֑ל וְאֵ֖תָנִ֣ים יְסַלֵּֽף׃

σφοὺς ἵππους ἐχέμεν μηδὲ κλονέεσθαι ὁμίλῳ·

diirghaM sutaM vaataapyaaya

abhi kosham madhushcutam

ὦ Ἀχιλεῦ κέλεαί με Διῒ φίλε μυθήσασθαι

ἡμεῖς δὲ μεγάλοιο Διὸς πειθώμεθα βουλῇ,

لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ

ἤριπε δʼ ἐξ ὀχέων, κατὰ δʼ ἡνία χεῦεν ἔραζε.

وَسَلَامٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا

abhi kosham madhushcutam

αὐτὸν δʼ ἐν μέσσῳ καὶ ἀρηΐφιλον Μενέλαον

ἐς πόλεμον φορέειν δηΐων ἀνδρῶν ἀλεωρήν·

καρπαλίμως, μὴ σφῶϊν ἐλεγχείην καταχεύῃ

ὅς ῥʼ ἐν Ὕλῃ ναίεσκε μέγα πλούτοιο μεμηλώς,