כַּ֭פָּהּ פָּרְשָׂ֣ה לֶעָנִ֑י וְ֝יָדֶ֗יהָ שִׁלְּחָ֥ה לָֽאֶבְיֽוֹן׃

גַּם־ אַ֭שּׁוּר נִלְוָ֣ה עִמָּ֑ם הָ֤י֥וּ זְר֖וֹעַ לִבְנֵי־ ל֣וֹט סֶֽלָה׃

אַ֭ף כִּֽי־ אֱנ֣וֹשׁ רִמָּ֑ה וּבֶן־ אָ֝דָ֗ם תּוֹלֵעָֽה׃

כִּֽי־ כָל־ ע֣וֹד נִשְׁמָתִ֣י בִ֑י וְר֖וּחַ אֱל֣וֹהַּ בְּאַפִּֽי׃

وَلَقَدْ وَصَّلْنَا لَهُمُ الْقَوْلَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ

Ἠνοπίδην, ὃν ἄρα νύμφη τέκε νηῒς ἀμύμων

οἵ με μέγα πλάζουσι καὶ οὐκ εἰῶσʼ ἐθέλοντα

σοὶ δὲ μάλʼ ἕψομʼ ἐγώ· ποτὶ δʼ αὖ καὶ ἐγείρομεν ἄλλους

λῦσον ἵνʼ ὀφθαλμοῖσιν ἴδω· σὺ δὲ δέξαι ἄποινα

ἑσταότος μὲν καλὸν ἀκούειν, οὐδὲ ἔοικεν

وَيُمْدِدْكُمْ بِأَمْوَالٍ وَبَنِينَ وَيَجْعَلْ لَكُمْ جَنَّاتٍ وَيَجْعَلْ لَكُمْ أَنْهَارًا

πολλὰ μάλʼ οὐκ ἐθέλουσα. ὃ μὲν δὴ γήραϊ λυγρῷ

إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ وَإِنْ كُنَّا لَمُبْتَلِينَ

Ἀτρεΐδην προσέειπε, καὶ οὔ πω λῆγε χόλοιο·

Παράγγελλε ταῦτα καὶ δίδασκε.