וַיֹּ֥אמֶר אֲלֵהֶ֖ם מֹשֶׁ֑ה עִמְד֣וּ וְאֶשְׁמְעָ֔ה מַה־ יְצַוֶּ֥ה יְהוָ֖ה לָכֶֽם׃

בָּ֘ר֤וּךְ יְהוָ֨ה ׀ מִצִיּ֗וֹן שֹׁ֘כֵ֤ן יְֽרוּשָׁלִָ֗ם הַֽלְלוּ־ יָֽהּ׃

אַל־ יֵ֥רֶא בִפְלַגּ֑וֹת נַהֲרֵ֥י נַ֝חֲלֵ֗י דְּבַ֣שׁ וְחֶמְאָֽה׃

צֹפְנֶ֥יהָ צָֽפַן־ ר֑וּחַ וְשֶׁ֖מֶן יְמִינ֣וֹ יִקְרָֽא׃

יַקְנִאֻ֖הוּ בְּזָרִ֑ים בְּתוֹעֵבֹ֖ת יַכְעִיסֻֽהוּ׃

ἐν δʼ ἔπεσʼ ὡς ὅτε κῦμα θοῇ ἐν νηῒ πέσῃσι

σπεύσομεν, αἴ κε νέκυν περ Ἀχιλλῆϊ προφέρωμεν

οἵ κέ μιν ἐξοίσουσιν ἐμῇς ὑπὸ χερσὶ δαμέντα.

Maon, Carmel, and Ziph, and Juttah,

taved u stomaM ciketa

καὶ μάλα περ θυμῷ κεχολωμένον· ὧς γὰρ ἄμεινον·

τὸν μὲν ὑπὲρ μαζοῖο βαλὼν χαλκήρεϊ δουρί,

devebhyas tvaa madaaya kaM sRjaanam ati meSya\H

قَالُوا سَمِعْنَا فَتًى يَذْكُرُهُمْ يُقَالُ لَهُ إِبْرَاهِيمُ

viitii janasya divyasya kavyair adhi suvaano nahuSye\bhir induH

ἄλλόν πού τινα μᾶλλον Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων

κυδαίνων Ἀχιλῆα πόδας ταχύν· οὐδέ τι πάμπαν

o Su pra yaahi vaajebhir maa hRNiithaa abhy a\smaan

νήϊον ἐκτάμνῃσιν, ὀφέλλει δʼ ἀνδρὸς ἐρωήν·

Μηριόνης δʼ Ὀδυσῆϊ δίδου βιὸν ἠδὲ φαρέτρην

δῶκε δὲ Δηϊπύλῳ ἑτάρῳ φίλῳ, ὃν περὶ πάσης

pred u harivaH shrutasya

taa gaayatreSu gaayata

And every man went unto his own house.