וְיִתְאָ֣ו הַמֶּ֣לֶךְ יָפְיֵ֑ךְ כִּי־ ה֥וּא אֲ֝דֹנַ֗יִךְ וְהִשְׁתַּֽחֲוִי־ לֽוֹ׃

יְבָרֶכְךָ֣ יְ֭הוָה מִצִיּ֑וֹן עֹ֝שֵׂ֗ה שָׁמַ֥יִם וָאָֽרֶץ׃

לַמְנַצֵּ֥ח בִּנְגִינֹ֗ת מִזְמ֥וֹר שִֽׁיר׃

הֲתָשִׂ֣ים אַגְמ֣וֹן בְּאַפּ֑וֹ וּ֝בְח֗וֹחַ תִּקּ֥וֹב לֶֽחֱיוֹ׃

dhaanaavad indraH savanaM juSaaNaH sakhaa sakhyuH shRNavad vandanaani

وَالنَّاشِرَاتِ نَشْرًا

μὴ πρὶν πημανέειν πρὶν δωδεκάτη μόλῃ ἠώς.

وَجَعَلْنَا فِيهَا جَنَّاتٍ مِنْ نَخِيلٍ وَأَعْنَابٍ وَفَجَّرْنَا فِيهَا مِنَ الْعُيُونِ

τὸν δʼ ἔτι μᾶλλον ἀνῆκεν ἀμυνέμεναι Δαναοῖσιν.

pituS Te asmi vanditaa

ἀνδρῶν· ἐν δὲ μέσοισι κορύσσετο δῖος Ἀχιλλεύς.

ἐνδυκέως ἐν νηῒ θοῇ ἢ πεζὸς ὁμαρτέων·

aavRtvad bhuutu te manaH

akSann amiimadanta hy ava priyaa adhuuSata

aa yaataM rudravartanii

فَوَجَدَا عَبْدًا مِنْ عِبَادِنَا آتَيْنَاهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنَاهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْمًا

Τυδεΐδῃ μιν ἔγωγε δαΐφρονι πάντα ἐΐσκω,

indravaayuu ayaM sutas taM devebhiH sajoSasaa