הַסְתֵּ֣ר פָּ֭נֶיךָ מֵחֲטָאָ֑י וְֽכָל־ עֲוֺ֖נֹתַ֣י מְחֵֽה׃

יָבֵ֥שׁ חָצִ֖יר נָ֣בֵֽל צִ֑יץ וּדְבַר־ אֱלֹהֵ֖ינוּ יָק֥וּם לְעוֹלָֽם׃

לִפְנֵי־ שֶׁ֥בֶר גָּא֑וֹן וְלִפְנֵ֥י כִ֝שָּׁל֗וֹן גֹּ֣בַהּ רֽוּחַ׃

וְֽ֭כֹהֲנֶיהָ אַלְבִּ֣ישׁ יֶ֑שַׁע וַ֝חֲסִידֶ֗יהָ רַנֵּ֥ן יְרַנֵּֽנוּ׃

וַיָּ֥קֶם יְהוָ֖ה שֹֽׁפְטִ֑ים וַיּ֣וֹשִׁיע֔וּם מִיַּ֖ד שֹׁסֵיהֶֽם׃

וּבְנֵ֖י יְהַלֶּלְאֵ֑ל זִ֣יף וְזִיפָ֔ה תִּירְיָ֖א וַאֲשַׂרְאֵֽל׃

ἔστη, καὶ προσέειπεν ἀρηΐφιλον Μενέλαον·

agniM vishvaayuvepasam maryaM na vaajinaM hitam

τοὺς δʼ ὡς οὖν ἐνόησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη

mota suuro aha evaa cana griivaa aadadhate veH

إِنَّ السَّاعَةَ آتِيَةٌ أَكَادُ أُخْفِيهَا لِتُجْزَى كُلُّ نَفْسٍ بِمَا تَسْعَى

ὣς φάτο, μείδησεν δὲ θεὰ λευκώλενος Ἥρη,

abhiSTaye sadaavRdhaM sva\rmiiLheSu yaM naraH

أَمْ لَهُمْ نَصِيبٌ مِنَ الْمُلْكِ فَإِذًا لَا يُؤْتُونَ النَّاسَ نَقِيرًا

καὶ δέ σε γιγνώσκω Πρίαμε φρεσίν, οὐδέ με λήθεις,

لَا يَمْلِكُونَ الشَّفَاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمَنِ عَهْدًا

χερσὶ μάκελλαν ἔχων, ἀμάρης ἐξ ἔχματα βάλλων·

وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَى

καὶ μάλα τειρόμενοί περ· ἀναγκαίη γὰρ ἐπείγει·

ὡς δʼ ἐν ὀνείρῳ οὐ δύναται φεύγοντα διώκειν·

ὣς φάτο, μείδησεν δὲ θεὰ λευκώλενος Ἥρη.

σπουδῇ ἐπαΐσσοντα νεῶν ἔχον, οὐδὲ δύναντο

ἆ δείλʼ ἦ μάλα δή σε κιχάνεται αἰπὺς ὄλεθρος.

And he said unto him, Man, who made me a judge or a divider over you?