וַיַּנִּיחֻ֖הוּ בַּמִּשְׁמָ֑ר לִפְרֹ֥שׁ לָהֶ֖ם עַל־ פִּ֥י יְהוָֽה׃

לְכוּ֙ וְנָשׁ֣וּבָה אֶל־ יְהוָ֔ה כִּ֛י ה֥וּא טָרָ֖ף וְיִרְפָּאֵ֑נוּ יַ֖ךְ וְיַחְבְּשֵֽׁנוּ׃

הַחֲזֵ֣ק בַּמּוּסָ֣ר אַל־ תֶּ֑רֶף נִ֝צְּרֶ֗הָ כִּי־ הִ֥יא חַיֶּֽיךָ׃

avodevam uparimartyaM kRdhi vaso vividuSo vacaH

مِنْ دُونِهِ فَكِيدُونِي جَمِيعًا ثُمَّ لَا تُنْظِرُونِ

ἀλλὰ καὶ ὧς ἀνέμιμνε, σάω δʼ ἐρίηρας ἑταίρους.

τύμβῳ ἐπιθρῴσκων Μενελάου κυδαλίμοιο·

nuu me brahmaaNy agna uc chashaadhi tvaM deva maghavadbhyaH suSuudaH

καί ῥʼ ὡς οὖν ἐνόησε θεᾶς περικαλλέα δειρὴν

asminn uu Su savane maadayasvopa brahmaaNi shRNava imaa naH

Τρῶας ἐς ἱπποδάμους ἐρύσῃ, εἴξῃ δέ οἱ Αἴας,

ὦ πέπον ἦ μὲν σοί γε Μενοίτιος ὧδʼ ἐπέτελλεν

αἳ δʼ αὖτις πρὸς δῶμα Διὸς μεγάλοιο νέοντο

وَلَا يَتَمَنَّوْنَهُ أَبَدًا بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ

τοῖς ἄλλοις, οἳ δὴ πολέες δάμεν Ἕκτορι δίῳ,

marto yo asmai sutuko dadaasha

indraagnii yam avatha ubhaa vaajeSu martyam

padaM yad viSNor upamaM nidhaayi tena paasi guhyaM naama gonaam

nuu me brahmaaNy agna uc chashaadhi tvaM deva maghavadbhyaH suSuudaH

αἰὲν ἀποκτείνων ἕπετʼ Ἀργείοισι κελεύων.

أَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّهُ مَنْ يُحَادِدِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَأَنَّ لَهُ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِدًا فِيهَا ذَلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيمُ

piba svadhainavaanaam uta yas tugrye sacaa

وَلَنْ يَتَمَنَّوْهُ أَبَدًا بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ

τῶν οἱ ἀδελφεὸς ἦρχε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος