מְזָרֶ֣ה רְ֭שָׁעִים מֶ֣לֶךְ חָכָ֑ם וַיָּ֖שֶׁב עֲלֵיהֶ֣ם אוֹפָֽן׃

סַפְּר֤וּ בַגּוֹיִם֙ אֶת־ כְּבוֹד֔וֹ בְּכָל־ הָעַמִּ֖ים נִפְלְאֹתָֽיו׃

הוֹד־ וְהָדָ֥ר פָּֽעֳל֑וֹ וְ֝צִדְקָת֗וֹ עֹמֶ֥דֶת לָעַֽד׃

וַיִּשְׂמְח֥וּ כִֽי־ יִשְׁתֹּ֑קוּ וַ֝יַּנְחֵ֗ם אֶל־ מְח֥וֹז חֶפְצָֽם׃

נֶֽגַע־ וְקָל֥וֹן יִמְצָ֑א וְ֝חֶרְפָּת֗וֹ לֹ֣א תִמָּחֶֽה׃

ἄμβροτοι, οὓς Πηλῆϊ θεοὶ δόσαν ἀγλαὰ δῶρα,

فَانْتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ

anukSaranti kaakudaM suurmya\M suSiraam iva

Ἀτρεΐδης, εἰ μή οἱ ἀγάσσατο Φοῖβος Ἀπόλλων,

ἦσθα πάρος· νῦν αὖτε νόον νίκησε νεοίη.

veSi hy a\dhvariiyataam agne hotaa dame vishaam

ἄμβροτοι, οὓς Πηλῆϊ θεοὶ δόσαν ἀγλαὰ δῶρα.

σπερχόμενος δʼ ἀπὸ τοῖιν ἐσύλα τεύχεα καλὰ

bhuutaM devaanaam avame avobhir vidyaameSaM vRjanaM jiiradaanum

tiirthe sindhor adhi svare

adhaa cin nu yad didhiSaamahe vaam abhi priyaM rekNaH patyamaanaaH

ὣς φάτο, μείδησεν δὲ βοῶπις πότνια Ἥρη,

δῶκεν ἑταίροισιν κατάγειν κοίλας ἐπὶ νῆας.

وَمَا عَلَّمْنَاهُ الشِّعْرَ وَمَا يَنْبَغِي لَهُ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ وَقُرْآنٌ مُبِينٌ

οὐλομένη· τῇ μέν θʼ ἁπαλοὶ πόδες· οὐ γὰρ ἐπʼ οὔδει

ἥατο δημογέροντες ἐπὶ Σκαιῇσι πύλῃσι,

وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ

dadhanve vaa yad iim anu vocad brahmaaNi ver u tat

kathaa vidhaaty apracetaaH