מַחֲזִ֥יק בְּאָזְנֵי־ כָ֑לֶב עֹבֵ֥ר מִ֝תְעַבֵּ֗ר עַל־ רִ֥יב לֹּֽא־ לֽוֹ׃

הַ֕ס מִפְּנֵ֖י אֲדֹנָ֣י יְהוִ֑ה כִּ֤י קָרוֹב֙ י֣וֹם יְהוָ֔ה כִּֽי־ הֵכִ֧ין יְהוָ֛ה זֶ֖בַח הִקְדִּ֥ישׁ קְרֻאָֽיו׃

וַתֵּ֗לֶד זִלְפָּ֛ה שִׁפְחַ֥ת לֵאָ֖ה לְיַעֲקֹ֥ב בֵּֽן׃

גַּ֤ם א֣וֹר רְשָׁעִ֣ים יִדְעָ֑ךְ וְלֹֽא־ יִ֝גַּ֗הּ שְׁבִ֣יב אִשּֽׁוֹ׃

ἀλλὰ πρὶν Ἀχιλεὺς σχεδὸν ἄορι θυμὸν ἀπηύρα.

καὶ τοὺς μὲν γήθησεν ἰδὼν κρείων Ἀγαμέμνων,

pra -pret te agne vanuSaH syaama

καρπαλίμως· εἰ δʼ ἄμμε παραφθαίησι πόδεσσιν,

agniM vaH puurvyaM huve hotaaraM carSaNiinaam

قَالَ نُوحٌ رَبِّ إِنَّهُمْ عَصَوْنِي وَاتَّبَعُوا مَنْ لَمْ يَزِدْهُ مَالُهُ وَوَلَدُهُ إِلَّا خَسَارًا

taa no mRLaata iidRshe

Ἀτρεΐδης δὲ γέροντας ἀολλέας ἦγεν Ἀχαιῶν

ἑσταότʼ· αἰεὶ γὰρ Πριάμῳ ἐπεμήνιε δίῳ

μέσσον κὰπ πεδίον παρʼ ἐρινεὸν ἐσσεύοντο

فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِينُهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ

حَتَّى إِذَا رَأَوْا مَا يُوعَدُونَ فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ أَضْعَفُ نَاصِرًا وَأَقَلُّ عَدَدًا

ὣς εἰπὼν ἵπποισιν ἐκέκλετο φώνησέν τε·

taa no mRLaata iidRshe

uta tvaam aruNaM vayaM gobhir a~njmo madaaya kam

οἳ δʼ ἐς Πανθοΐδην ἀγαπήνορα Πουλυδάμαντα

τώ σʼ αὖ νῦν ὀΐω ἀποτισέμεν ὅσσα ἔοργας.

وَهُوَ الَّذِي أَنْشَأَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْأَبْصَارَ وَالْأَفْئِدَةَ قَلِيلًا مَا تَشْكُرُونَ

So when David was old and full of days, he made Solomon his son king over Israel.

αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς ἦγε Κεφαλλῆνας μεγαθύμους,