לְמַעֲנִ֧י לְמַעֲנִ֛י אֶעֱשֶׂ֖ה כִּ֣י אֵ֣יךְ יֵחָ֑ל וּכְבוֹדִ֖י לְאַחֵ֥ר לֹֽא־ אֶתֵּֽן׃

וְעֹבֵד֙ הוֹלִ֣יד אֶת־ יִשָׁ֔י וְיִשַׁ֖י הוֹלִ֥יד אֶת־ דָּוִֽד׃

ῥῆξε δέ οἱ νευρήν· νάρκησε δὲ χεὶρ ἐπὶ καρπῷ,

anyaam icha prapharvya\M saM jaayaam patyaa sRja

ᾤχετʼ ἀποπτάμενος, ἐμὲ δὲ γλυκὺς ὕπνος ἀνῆκεν.

οὔδει ἐνισκίμφθη, ἐπὶ δʼ οὐρίαχος πελεμίχθη

ὣς λίπον, αὐτὰρ πεζὸς ἐς Ἴλιον εἰλήλουθα

pari tRndhi paNiinaam aarayaa hRdayaa kave

aa jabhruH ketum aayavo bhRgavaaNaM vishe -vishe

οὔδει ἐνισκίμφθη, ἐπὶ δʼ οὐρίαχος πελεμίχθη

apo deviir upa hvaye yatra gaavaH pibanti naH

πὰρ δὲ δέπας περικαλλές, ὃ οἴκοθεν ἦγʼ ὁ γεραιός,

لَا تَجْعَلْ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ فَتَقْعُدَ مَذْمُومًا مَخْذُولًا

pari Netaa matiinaaM vishvadevo adaabhyaH

لَا شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ

prathamaa hi suvaacasaa hotaaraa daivyaa kavii

shriye rukmo na rocata upaake

μίσγον, ἀτὰρ βασιλεῦσιν ὕδωρ ἐπὶ χεῖρας ἔχευαν.

قَالَتْ إِنَّ الْمُلُوكَ إِذَا دَخَلُوا قَرْيَةً أَفْسَدُوهَا وَجَعَلُوا أَعِزَّةَ أَهْلِهَا أَذِلَّةً وَكَذَلِكَ يَفْعَلُونَ

κηρύξαι ἐνιαυτὸν κυρίου δεκτόν.