וּמִנְחָ֗ה אֵיפָ֥ה לַפָּ֛ר וְאֵיפָ֥ה לָאַ֖יִל יַֽעֲשֶׂ֑ה וְשֶׁ֖מֶן הִ֥ין לָאֵיפָֽה׃

וַיֹּ֣אמֶר אֱלֹהִ֔ים יְהִ֥י רָקִ֖יעַ בְּת֣וֹךְ הַמָּ֑יִם וִיהִ֣י מַבְדִּ֔יל בֵּ֥ין מַ֖יִם לָמָֽיִם׃

וַיַּ֥עַל מֵעָלָ֖יו אֱלֹהִ֑ים בַּמָּק֖וֹם אֲשֶׁר־ דִּבֶּ֥ר אִתּֽוֹ׃

רְפָאִ֛ים יֵחָשְׁב֥וּ אַף־ הֵ֖ם כָּעֲנָקִ֑ים וְהַמֹּ֣אָבִ֔ים יִקְרְא֥וּ לָהֶ֖ם אֵמִֽים׃

αὐτίκα κηρύκεσσι λιγυφθόγγοισι κέλευσαν

svaaM caagne tanva\m piprayasvaasmabhyaM ca saubhagam aa yajasva

ἀλλʼ ἀστεμφὲς ἔχεσκεν ἀΐδρεϊ φωτὶ ἐοικώς·

فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَنْ لَا يُؤْمِنُ بِهَا وَاتَّبَعَ هَوَاهُ فَتَرْدَى

yatraadityaa viraajatha

ἤγαγε Σιδονίηθεν ἐπιπλὼς εὐρέα πόντον,

ἆ δείλʼ, οὐδέ τοι ἐσθλὸς ἐὼν χραίσμησεν Ἀχιλλεύς,

suruupakRtnum uutaye sudughaam iva goduhe

naabhaa naabhiM na aa dade cakSush cit suurye sacaa

aa vacyasva camvo\H puuyamaano vicakSaNo jaagRvir devaviitau

θυμοῦ δευομένους· ἀπὸ γὰρ μένος εἵλετο χαλκός.

λάψοντες γλώσσῃσιν ἀραιῇσιν μέλαν ὕδωρ

فَكَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ إِنْ كُنَّا عَنْ عِبَادَتِكُمْ لَغَافِلِينَ

raatiM vaamasya subhagaam mahiim iSaM dadhaasi saanasiM rayim

σκέπτεο νῦν Μενέλαε διοτρεφὲς αἴ κεν ἴδηαι

οἵω τώ γε λέοντε δύω ὄρεος κορυφῇσιν

ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἐκίχανε πολὺν καθʼ ὅμιλον ὀπάζων,