אֽוּרִיָּה֙ הַֽחִתִּ֔י כֹּ֖ל שְׁלֹשִׁ֥ים וְשִׁבְעָֽה׃

עָ֭לָיו תִּרְנֶ֣ה אַשְׁפָּ֑ה לַ֖הַב חֲנִ֣ית וְכִידֽוֹן׃

הַקְשִׁ֤יבָה ׀ לְק֬וֹל שַׁוְעִ֗י מַלְכִּ֥י וֵאלֹהָ֑י כִּֽי־ אֵ֝לֶ֗יךָ אֶתְפַּלָּֽל׃

וַיִּשַּׁ֥ק יַעֲקֹ֖ב לְרָחֵ֑ל וַיִּשָּׂ֥א אֶת־ קֹל֖וֹ וַיֵּֽבְךְּ׃

וְאוּלָם֙ שְֽׁלַֽח־ נָ֣א יָֽדְךָ֔ וְגַ֖ע בְּכָל־ אֲשֶׁר־ ל֑וֹ אִם־ לֹ֥א עַל־ פָּנֶ֖יךָ יְבָרֲכֶֽךָּ׃

כִּ֤י שָׁ֣חָה לֶעָפָ֣ר נַפְשֵׁ֑נוּ דָּבְקָ֖ה לָאָ֣רֶץ בִּטְנֵֽנוּ׃

manuSvad agna iha yakSi devaan bhavaa no duuto abhishastipaavaa

agniM hinvantu no dhiyaH saptim aashum ivaajiSu

χέρσον δέ· ζωοὺς δὲ σάω κατὰ καλὰ ῥέεθρα,

الَّذِينَ يَسْتَحِبُّونَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا عَلَى الْآخِرَةِ وَيَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَيَبْغُونَهَا عِوَجًا أُولَئِكَ فِي ضَلَالٍ بَعِيدٍ

aa krandaya balam ojo na aa dhaa ni STanihi duritaa baadhamaanaH

ἀλλʼ ὄμοσεν μέγαν ὅρκον, ἔπειτα δὲ πολλὸν ἀάσθη.

naraa vaa shaMsam puuSaNam agohyam agniM deveddham abhy a\rcase giraa

etaavad ved uSas tvam bhuuyo vaa daatum arhasi

ἤθελε δʼ ὁ τλήμων Ὀδυσεὺς καταδῦναι ὅμιλον

δούπησεν δὲ πεσών, κατὰ δὲ σκότος ὄσσε κάλυψεν.

ἀλλʼ ἤτοι κεῖνός γε σέθεν ζώοντος ἀκούων

ἐκπάγλοις ἐπέεσσιν ἐνισσέμεν οὓς τέκεν αὐτός,

κτῆσιν ἐμὴν δμῶάς τε καὶ ὑψερεφὲς μέγα δῶμα.

μυκηθμῷ δʼ ἀπὸ κόπρου ἐπεσσεύοντο νομὸν δὲ

υἱὸν ὑπερθύμου Δολοπίονος, ὅς ῥα Σκαμάνδρου

λισσόμενοι δειπνῆσαι· ὃ δʼ ἠρνεῖτο στεναχίζων·

sanema vaajaM samitheSv aryo bhaagaM deveSu shravase dadhaanaaH

μαρνάμενον Σολύμοισι κατέκτανε κυδαλίμοισι·