כִּֽי־ תַעֲזֹ֣ב לָאָ֣רֶץ בֵּצֶ֑יהָ וְֽעַל־ עָפָ֥ר תְּחַמֵּֽם׃

וְאֶל־ קַ֥יִן וְאֶל־ מִנְחָת֖וֹ לֹ֣א שָׁעָ֑ה וַיִּ֤חַר לְקַ֙יִן֙ מְאֹ֔ד וַֽיִּפְּל֖וּ פָּנָֽיו׃

ק֚וּמוּ וְנַעֲלֶ֣ה בַלָּ֔יְלָה וְנַשְׁחִ֖יתָה אַרְמְנוֹתֶֽיהָ׃

כִּֽי־ יוֹדֵ֣עַ יְ֭הוָה דֶּ֣רֶךְ צַדִּיקִ֑ים וְדֶ֖רֶךְ רְשָׁעִ֣ים תֹּאבֵֽד׃

וַיֹּ֥אמֶר הָמָ֖ן אֶל־ הַמֶּ֑לֶךְ אִ֕ישׁ אֲשֶׁ֥ר הַמֶּ֖לֶךְ חָפֵ֥ץ בִּיקָרֽוֹ׃

וַיָּשִׂ֥ימוּ אֶת־ הַחֲלָבִ֖ים עַל־ הֶחָז֑וֹת וַיַּקְטֵ֥ר הַחֲלָבִ֖ים הַמִּזְבֵּֽחָה׃

οἵ τε Ζάκυνθον ἔχον ἠδʼ οἳ Σάμον ἀμφενέμοντο,

mahaH sa raaya eSate .ati dhanveva duritaa

ye vaa sadmann aruSaa viiravaaho huve devaanaaM janimaani sattaH

τοξεύειν· ὃς μέν κε βάλῃ τρήρωνα πέλειαν,

ny a\gniM jaatavedasaM hotravaahaM yaviSThyam

αὐτὰρ ὃ πυγμαχίης ἀλεγεινῆς θῆκεν ἄεθλα·

اللَّهُ يَبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ

οὐρανόθεν πεδίον δέ, κάλυψε δὲ χῶρον ἅπαντα

αἵ τε χολωσάμεναι ἔριδος πέρι θυμοβόροιο

yat te samudram arNavam mano jagaama duurakam

وَلَئِنْ شِئْنَا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ بِهِ عَلَيْنَا وَكِيلًا

τὸν φιλέειν, ἵνα μή μοι ἀπέχθηαι φιλέοντι.

ἤϊσαν· αὐτοὶ γὰρ κάλεον συμμητιάασθαι.

فَتَوَلَّى فِرْعَوْنُ فَجَمَعَ كَيْدَهُ ثُمَّ أَتَى

قُلْ سِيرُوا فِي الْأَرْضِ ثُمَّ انْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ

yathaa manau saaMvaraNau somam indraapibaH sutam

καὶ γάρ τʼ ἠΰκομος Νιόβη ἐμνήσατο σίτου,

οἳ δὲ μάλʼ ἐτρόμεον καὶ ἐδείδισαν, οὐδέ τις ἔτλη·