אַיּ֤וֹ מֶֽלֶךְ־ חֲמָת֙ וּמֶ֣לֶךְ אַרְפָּ֔ד וּמֶ֖לֶךְ לָעִ֣יר סְפַרְוָ֑יִם הֵנַ֖ע וְעִוָּֽה׃

וַיֹּ֣אסֶף שָׁא֗וּל לֵרֹ֛א מִפְּנֵ֥י דָוִ֖ד ע֑וֹד וַיְהִ֥י שָׁא֛וּל אֹיֵ֥ב אֶת־ דָּוִ֖ד כָּל־ הַיָּמִֽים׃

וְגַם־ בַּדֶּ֛רֶךְ כשהסכל כְּשֶׁסָּכָ֥ל הֹלֵ֖ךְ לִבּ֣וֹ חָסֵ֑ר וְאָמַ֥ר לַכֹּ֖ל סָכָ֥ל הֽוּא׃

שָׁאֲפ֣וּ שׁ֭וֹרְרַי כָּל־ הַיּ֑וֹם כִּֽי־ רַבִּ֨ים לֹחֲמִ֖ים לִ֣י מָרֽוֹם׃

οὔτέ τις οὖν ποταμῶν ἀπέην νόσφʼ Ὠκεανοῖο,

قَوْلٌ مَعْرُوفٌ وَمَغْفِرَةٌ خَيْرٌ مِنْ صَدَقَةٍ يَتْبَعُهَا أَذًى وَاللَّهُ غَنِيٌّ حَلِيمٌ

وَمَا أَظُنُّ السَّاعَةَ قَائِمَةً وَلَئِنْ رُدِدْتُ إِلَى رَبِّي لَأَجِدَنَّ خَيْرًا مِنْهَا مُنْقَلَبًا

وَلَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا وَلَدَيْنَا كِتَابٌ يَنْطِقُ بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ

ἀλλὰ παρήϊξεν λελιημένος ὄφρα τάχιστα

sa hi kSayeNa kSamyasya janmanaH saamraajyena divyasya cetati

يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتَاتًا لِيُرَوْا أَعْمَالَهُمْ

قَالُوا أَإِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ

ni yaM dadhur manuSyaaaa\su vikSu sva\r Na citraM vapuSe vibhaavam

ἄκριτον ἐκ πεδίου· ποτὶ δʼ αὐτὸν δείμομεν ὦκα

αὐτὰρ Πηλεΐδης θῆκεν σόλον αὐτοχόωνον

sam u tye mahatiir apaH saM kSoNii sam u suuryam

ἔνθα μὲν ἠΐθεοι καὶ παρθένοι ἀλφεσίβοιαι

imaam ma indra suSTutiM juSasva pra su maam ava

ὣς φάτο, τοῖσι δὲ πᾶσιν ὑφʼ ἵμερον ὦρσε γόοιο·

نُمَتِّعُهُمْ قَلِيلًا ثُمَّ نَضْطَرُّهُمْ إِلَى عَذَابٍ غَلِيظٍ

uta shuSNasya dhRSNuyaa pra mRkSo abhi vedanam

ὅσσοι δʼ ἂν πολέμοιο περὶ στυγεροῖο λίπωνται

ἀλλʼ εἴ μοί τι πίθοιο τό κεν πολὺ κέρδιον εἴη·

أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يُجَادِلُونَ فِي آيَاتِ اللَّهِ أَنَّى يُصْرَفُونَ