וַיָּ֥שֶׂם אֶת־ הָאֶחָ֖ד בְּבֵֽית־ אֵ֑ל וְאֶת־ הָאֶחָ֖ד נָתַ֥ן בְּדָֽן׃

כִּשְׂכִ֥יר שָׁנָ֛ה בְּשָׁנָ֖ה יִהְיֶ֣ה עִמּ֑וֹ לֹֽא־ יִרְדֶּ֥נּֽוּ בְּפֶ֖רֶךְ לְעֵינֶֽיךָ׃

وَلَقَدْ خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ وَمَا مَسَّنَا مِنْ لُغُوبٍ

uurdhvo naH paahy aMhaso ni ketunaa vishvaM sam atriNaM daha

tvaam agne vasupatiM vasuunaam abhi pra mande adhvareSu raajan

te syaama deva varuNa te mitra suuribhiH saha

αὐτὰρ ὃ αὖτε Πέλοψ δῶκʼ Ἀτρέϊ ποιμένι λαῶν,

And Jesus answered and spake unto them again by parables, and said,

λυγρῆς ἀγγελίης, ὅτι οἱ φίλος ὤλεθʼ ἑταῖρος.

nuu cin na indro maghavaa sahuutii daano vaajaM ni yamate na uutii

And God remembered Rachel, and God hearkened to her, and opened her womb.

mandantu tvaa maghavann indrendavo raadhodeyaaya sunvate

ارْجِعْ إِلَيْهِمْ فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ بِجُنُودٍ لَا قِبَلَ لَهُمْ بِهَا وَلَنُخْرِجَنَّهُمْ مِنْهَا أَذِلَّةً وَهُمْ صَاغِرُونَ

yayaa sapatniim baadhate yayaa saMvindate patim

فَإِلَّمْ يَسْتَجِيبُوا لَكُمْ فَاعْلَمُوا أَنَّمَا أُنْزِلَ بِعِلْمِ اللَّهِ وَأَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ فَهَلْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ

Ἥρη δʼ ἐν φιλότητι παρήπαφεν εὐνηθῆναι.

ὡς δʼ ὅτε κάπριον ἀμφὶ κύνες θαλεροί τʼ αἰζηοὶ

جَنَّاتُ عَدْنٍ يَدْخُلُونَهَا وَمَنْ صَلَحَ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ وَالْمَلَائِكَةُ يَدْخُلُونَ عَلَيْهِمْ مِنْ كُلِّ بَابٍ

ἀλλʼ οὔ πως ἅμα πάντα θεοὶ δόσαν ἀνθρώποισιν·

prati tvaa duhitar diva uSo jiiraa abhutsmahi

λίην γὰρ πολλοὶ καὶ ἐπήτριμοι ἤματα πάντα