וַיְהִ֗י אַחַר֙ הַדְּבָרִ֣ים הָאֵ֔לֶּה וְהָ֣אֱלֹהִ֔ים נִסָּ֖ה אֶת־ אַבְרָהָ֑ם וַיֹּ֣אמֶר אֵלָ֔יו אַבְרָהָ֖ם וַיֹּ֥אמֶר הִנֵּֽנִי׃

וַיּוֹלִכֵ֖נִי אֶל־ הַשָּׁ֑עַר שַׁ֕עַר אֲשֶׁ֥ר פֹּנֶ֖ה דֶּ֥רֶךְ הַקָּדִֽים׃

וְאִם־ זָכַ֥רְתִּי וְנִבְהָ֑לְתִּי וְאָחַ֥ז בְּ֝שָׂרִ֗י פַּלָּצֽוּת׃

וְטוֹב֙ לֹֽא־ יִהְיֶ֣ה לָֽרָשָׁ֔ע וְלֹֽא־ יַאֲרִ֥יךְ יָמִ֖ים כַּצֵּ֑ל אֲשֶׁ֛ר אֵינֶ֥נּוּ יָרֵ֖א מִלִּפְנֵ֥י אֱלֹהִֽים׃

אִם־ חוֹמָ֣ה הִ֔יא נִבְנֶ֥ה עָלֶ֖יהָ טִ֣ירַת כָּ֑סֶף וְאִם־ דֶּ֣לֶת הִ֔יא נָצ֥וּר עָלֶ֖יהָ ל֥וּחַ אָֽרֶז׃

אִם־ תַּחֲנֶ֬ה עָלַ֨י ׀ מַחֲנֶה֮ לֹֽא־ יִירָ֢א לִ֫בִּ֥י אִם־ תָּק֣וּם עָ֭לַי מִלְחָמָ֑ה בְּ֝זֹ֗את אֲנִ֣י בוֹטֵֽחַ׃

גרל־ גְּֽדָל־ חֵ֭מָה נֹ֣שֵׂא עֹ֑נֶשׁ כִּ֥י אִם־ תַּ֝צִּ֗יל וְע֣וֹד תּוֹסִֽף׃

τῶν πέρ τις καὶ μᾶλλον ἐέλδεται ἐξ ἔρον εἷναι

yasmaa araasata kSayaM jiivaatuM ca pracetasaH

sa ghed utaasi vRtrahan samaana indra gopatiH

agniH sanoti viiryaaaa\Ni vidvaan sanoti vaajam amRtaaya bhuuSan

eSa vishvavit pavate maniiSii somo vishvasya bhuvanasya raajaa

فَسِيحُوا فِي الْأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَاعْلَمُوا أَنَّكُمْ غَيْرُ مُعْجِزِي اللَّهِ وَأَنَّ اللَّهَ مُخْزِي الْكَافِرِينَ

الزَّانِي لَا يَنْكِحُ إِلَّا زَانِيَةً أَوْ مُشْرِكَةً وَالزَّانِيَةُ لَا يَنْكِحُهَا إِلَّا زَانٍ أَوْ مُشْرِكٌ وَحُرِّمَ ذَلِكَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ

Ἥρη κεῖσε μὲν ἔστι καὶ ὕστερον ὁρμηθῆναι,

ἵππους· τοὶ δὲ πέτοντο κονίοντες πεδίοιο.

Φόρβαντος θυγάτηρ Διομήδη καλλιπάρῃος.

ὃς πρῶτον Μίνωα τέκε Κρήτῃ ἐπίουρον·

mene iva tanvaaaa\ shumbhamaane dampatiiva kratuvidaa janeSu

nir agnayo rurucur nir u suuryo niH soma indriyo rasaH

وَصَدَّهَا مَا كَانَتْ تَعْبُدُ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنَّهَا كَانَتْ مِنْ قَوْمٍ كَافِرِينَ

εἴπʼ ἄγε μοι καὶ τόνδε φίλον τέκος ὅς τις ὅδʼ ἐστί·

abhi priyaaNi pavate canohito naamaani yahvo adhi yeSu vardhate

yasmai putraaso aditeH pra jiivase martyaaya