וְעַ֣ל ׀ גְּב֣וּל אָשֵׁ֗ר מִפְּאַ֥ת קָדִ֛ימָה וְעַד־ פְּאַת־ יָ֖מָּה נַפְתָּלִ֥י אֶחָֽד׃

לְכֽוּ־ שִׁמְע֣וּ וַ֭אֲסַפְּרָה כָּל־ יִרְאֵ֣י אֱלֹהִ֑ים אֲשֶׁ֖ר עָשָׂ֣ה לְנַפְשִֽׁי׃

יֶאֱתָ֣יוּ חַ֭שְׁמַנִּים מִנִּ֣י מִצְרָ֑יִם כּ֥וּשׁ תָּרִ֥יץ יָ֝דָ֗יו לֵאלֹהִֽים׃

וְאֶת־ אִיזֶ֜בֶל יֹאכְל֧וּ הַכְּלָבִ֛ים בְּחֵ֥לֶק יִזְרְעֶ֖אל וְאֵ֣ין קֹבֵ֑ר וַיִּפְתַּ֥ח הַדֶּ֖לֶת וַיָּנֹֽס׃

ud iiraya prati maa suunRtaa uSash coda raadho maghonaam

prabodhayantii suvitaaya devy u\Saa iiyate suyujaa rathena

εἰ μὴ Πουλυδάμας θρασὺν Ἕκτορα εἶπε παραστάς·

yasminn indraH pradivi vaavRdhaana oko dadhe brahmaNyantash ca naraH

θαύμαζεν πυρὰ πολλὰ τὰ καίετο Ἰλιόθι πρὸ

deva barhir vardhamaanaM suviiraM stiirNaM raaye subharaM vedy asyaam

τοσσάδʼ ὀνείατʼ ἄγοντα, τίς ἂν δή τοι νόος εἴη;

Ἕκτωρ γάρ ποτε φήσει ἐνὶ Τρώεσσʼ ἀγορεύων·

Νῖσάν τε ζαθέην Ἀνθηδόνα τʼ ἐσχατόωσαν·

وَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ قَالَ ائْتُونِي بِأَخٍ لَكُمْ مِنْ أَبِيكُمْ أَلَا تَرَوْنَ أَنِّي أُوفِي الْكَيْلَ وَأَنَا خَيْرُ الْمُنْزِلِينَ

τόξον· ἀτὰρ δὴ ὀϊστὸν ἔχεν πάλαι, ὡς ἴθυνεν.

ὄφρά τις ὧδʼ εἴπῃσιν Ἀχαιῶν τε Τρώων τε·

ud abhraaNiiva stanayann iyartiindro raadhaaMsy ashvyaani gavyaa

utsa aasaam parame sadhastha Rtasya pathaa saramaa vidad gaaH

somo dhenuM somo arvantam aashuM somo viiraM karmaNya\M dadaati

sadyo ha jaato vRSabhaH kaniinaH prabhartum aavad andhasaH sutasya

Τρῶες ἀπʼ ὤμοιιν Πατρόκλου τεύχεʼ ἕλοντο·

أَوَلَمْ يَكْفِهِمْ أَنَّا أَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْكِتَابَ يُتْلَى عَلَيْهِمْ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَرَحْمَةً وَذِكْرَى لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ