אֶשְׁתּוֹלְל֨וּ ׀ אַבִּ֣ירֵי לֵ֭ב נָמ֣וּ שְׁנָתָ֑ם וְלֹא־ מָצְא֖וּ כָל־ אַנְשֵׁי־ חַ֣יִל יְדֵיהֶֽם׃

מַשָּׂ֖א דַּמָּ֑שֶׂק הִנֵּ֤ה דַמֶּ֙שֶׂק֙ מוּסָ֣ר מֵעִ֔יר וְהָיְתָ֖ה מְעִ֥י מַפָּלָֽה׃

وَلْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ

pavamaana mahi shravash citrebhir yaasi rashmibhiH

With my lips have I declared all the judgments of thy mouth.

adyaa devaa uditaa suuryasya nir aMhasaH pipRtaa nir avadyaat

nuu no rayim puruviiram bRhantaM dasraa mimaathaam ubhayeSv asme

τὰ γὰρ κρυφῇ γινόμενα ὑπʼ αὐτῶν αἰσχρόν ἐστιν καὶ λέγειν·

iSaM ca no dadhatii vishvavaare gomad ashvaavad rathavac ca raadhaH

καὶ τὰ μὲν αὐτὸς ἔπειτα φόρει μετὰ μῶλον Ἄρηος·

ὡς ὁπότε κρείοντʼ Ἀμαρυγκέα θάπτον Ἐπειοὶ

بَلْ هُوَ آيَاتٌ بَيِّنَاتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَمَا يَجْحَدُ بِآيَاتِنَا إِلَّا الظَّالِمُونَ

dyaavaakSaamaa parvataaso vanaani vishvaM dRLham bhayate ajmann aa te