לֹֽא־ תִקֹּ֤ם וְלֹֽא־ תִטֹּר֙ אֶת־ בְּנֵ֣י עַמֶּ֔ךָ וְאָֽהַבְתָּ֥ לְרֵעֲךָ֖ כָּמ֑וֹךָ אֲנִ֖י יְהוָֽה׃

וַיִּתְפֹּ֛שׂ אֶת־ אֲגַ֥ג מֶֽלֶךְ־ עֲמָלֵ֖ק חָ֑י וְאֶת־ כָּל־ הָעָ֖ם הֶחֱרִ֥ים לְפִי־ חָֽרֶב׃

וְנָחָ֥ה עָלָ֖יו ר֣וּחַ יְהוָ֑ה ר֧וּחַ חָכְמָ֣ה וּבִינָ֗ה ר֤וּחַ עֵצָה֙ וּגְבוּרָ֔ה ר֥וּחַ דַּ֖עַת וְיִרְאַ֥ת יְהוָֽה׃

bhuvad vaajeSv avitaa bhuvad vRdha uta traataa tanuunaam

σχέτλιος· αἴθε θεοῖσι φίλος τοσσόνδε γένοιτο

فَإِذَا اسْتَوَيْتَ أَنْتَ وَمَنْ مَعَكَ عَلَى الْفُلْكِ فَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي نَجَّانَا مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ

My defence is of God, which saveth the upright in heart.

sam ajryaaaa\ parvatyaaaa\ vasuuni daasaa vRtraaNy aaryaa jigetha

yaH shuuraiH sva\H sanitaa yo viprair vaajaM tarutaa

ἑσταότʼ· ἀμφὶ δʼ Ἀθηναῖοι μήστωρες ἀϋτῆς·

ἦ ἐθέλεις ὄφρʼ αὐτὸς ἔχῃς γέρας, αὐτὰρ ἔμʼ αὔτως

tvaaM viSNur bRhan kSayo mitro gRNaati varuNaH

shunaM naH phaalaa vi kRSantu bhuumiM shunaM kiinaashaa abhi yantu vaahaiH

εἴ πως ἱμείραιτο παραδραθέειν φιλότητι

aa dhaavataa suhastyaH shukraa gRbhNiita manthinaa

سُنَّةَ مَنْ قَدْ أَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنْ رُسُلِنَا وَلَا تَجِدُ لِسُنَّتِنَا تَحْوِيلًا

ἔνθʼ ὅ γε Κοίρανον εἷλεν Ἀλάστορά τε Χρομίον τε

te syandraaso nokSaNo .ati Skandanti sharvariiH

And all the people were amazed, and said, Is not this the son of David?